คุยกันไปได้ครึ่งทาง ลู่ซิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ส่งเสียง “อ๊ะ” เบา ๆ ขึ้นมา
เขาใช้ศอกสะกิดอีกฝ่าย แล้วลดเสียงลงจนแทบไม่ได้ยิน “พี่ครับ ดูทางนั้นสิ... เหมือนอันจิ่วเลยนะ”
ชเวซีอุนชะงักไป ก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจแล้วเหลือบมองไปตามทิศทางที่ลู่ซิงบอก
ไม่ใช่แค่เหมือน แต่เป็นเธอจริง ๆ
ซูอันจิ่วกำลังเดินเข้ามาจากทางประตู วันนี้เธอสวมเดรสกำมะหยี่สีแดงเลือดหมูคอลเล็กชันฤดูกาลล่าสุดของกุชชี่ ชุดที่ตัดเย็บเข้ารูปอย่างยิ่งขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ เผยให้เห็นผิวขาวนวลบริเวณไหล่และลำคอเป็นวงกว้าง
นี่ช่างต่างจากสไตล์ปกติของเธอโดยสิ้นเชิง
สายตาของชเวซีอุนหยุดอยู่บนตัวเธอหลายวินาที เวลาไปงานแจกลายเซ็น เธอมักสวมเดรสสไตล์สาวน้อยเสียมากกว่า
เขาละสายตากลับมา แล้วปรับท่าทางเล็กน้อย ตั้งใจจะรอให้เธอสังเกตเห็นตัวเองก่อนแล้วค่อยทักทาย
จังหวะนั้นเอง มิสเตอร์จอห์นสันที่ยืนอยู่ข้างชเวซีอุนและกำลังคุยกับอีมินฮยอกก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นทางนั้นเช่นกัน
ผู้ช่วยที่ติดตามอยู่ด้านหลังอย่างเงียบ ๆ มาตลอดรีบก้าวขึ้นมาแนบปากกระซิบข้างหูมิสเตอร์จอห์นสันอย่างรวดเร็วด้วยเสียงเบาหวิว สายตาก็มองไปทางซูอันจิ่วด้วย
มิสเตอร์จอห์นสันฟังแล้วก็มีสีหน้ากระจ่างขึ้น ก่อนรอยยิ้มจะยิ่งดูเป็นมิตรมากกว่าเดิม
เขาพยักหน้าให้ผู้ช่วย จากนั้นกล่าวลาอีมินฮยอก แล้วเดินตรงไปทางที่ซูอันจิ่วยืนอยู่
ชเวซีอุนมองเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมด รอยยิ้มตรงมุมปากยังคงเดิม แต่สายตากลับแอบมองตามไปอย่างแนบเนียน
เขาเห็นมิสเตอร์จอห์นสันเดินไปหยุดตรงหน้าซูอันจิ่ว ยิ้มแย้มพร้อมยื่นมือออกไป ท่าทีเป็นกันเองอย่างยิ่ง ดูท่าจะกำลังแนะนำตัว