อันจิ่วยกคิ้ว ประโยคนี้มองยังไงก็เผยให้เห็นความน้อยใจอยู่เต็มเปี่ยม
เธอยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋า ไม่ตอบแล้ว
อีกด้านหนึ่ง ไป๋หุยพอเห็นข้อความที่ตัวเองส่งออกไปชัด ๆ ก็แทบอยากตัดนิ้วตัวเองทิ้ง
จะถอนข้อความคืนเหรอ? ดูจงใจเกินไป เหมือนประโยคนี้มีอะไรซ่อนอยู่จริง ๆ
“ช่างเถอะ เธออาจไม่ได้ใส่ใจก็ได้” ไป๋หุยตัดสินใจไม่คิดต่อ เปิดเกมเล่นสักสองสามตาให้ใจเย็นลง
ผลคืออันจิ่วไม่ตอบจริง ๆ
หลังเล่นไปสองตา ไป๋หุยก็สลับกลับมาดูหน้าต่างสนทนาที่เงียบสนิท แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติเอาเสียเลย
เขาได้สติกลับมาทันที นิ้วพิมพ์ลงแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วว่า
“พรุ่งนี้เช้า 8 โมงครึ่ง เจอกันหน้าห้องสมุด อย่าลืมจองที่ อย่ามาสาย”
ทำงานตามหน้าที่ แบบนี้ถึงจะปกติ
เช้าวันถัดมา หน้าห้องสมุด เวลาแปดโมงห้าสิบ
ไป๋หุยพิงเสาข้างทางเข้า กอดอก สีหน้าไร้อารมณ์
เขามาถึงตั้งแต่แปดโมงยี่สิบ ยืนอยู่ตรงนี้มาสามสิบนาทีแล้ว คนที่เดินผ่านส่วนใหญ่ล้วนเหลือบมองเขา คนที่รู้จักก็ยิ่งมองซ้ำอีกสองหน พร้อมกระซิบกระซาบกัน
ไป๋หุยสงสัยว่าถ้ายังยืนต่อไป วันนี้เขาคงได้กลายเป็นตัวเอกของตำนานบทใหม่ที่มหาวิทยาลัยฮ่องกง — “หนุ่มผมทองประหลาดที่ยืนอยู่หน้าห้องสมุดไม่ยอมไปไหน”
“อีกห้านาทีสุดท้าย” เขาท่องในใจ “ถ้ายังไม่มา ฉันไปแน่”
……
ตอนอันจิ่วปรากฏตัวที่ปลายทางเดิน ไป๋หุยเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ แปดโมงห้าสิบสี่
ก็ยังดี อย่างน้อยก็มาในช่วงห้านาทีสุดท้าย
เขาหลุบตาลง มองพื้น รอจนเธอเดินเข้ามาใกล้แล้วจึงเงยหน้าขึ้น พยายามพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่สุด “เฉินอันจิ่ว เธอชอบมาสายขนาดนี้เลยหรือไง?”