อันจิ่วไม่ได้อยู่ต่อ
เธอเพียงมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วบอกว่านัดคนอื่นไว้แล้ว จากนั้นก็เดินจากไป
ไป๋หุยมองแผ่นหลังของเธอ ความไม่ยอมแพ้ที่ผุดขึ้นมาในใจหลังความประหลาดใจจางหายไปทำให้เขาขมวดคิ้ว
เขาไม่ได้ไปกินมื้อกลางวันที่โรงอาหาร แต่เดินกลับหอพักตรง ๆ ตอนนั้นเฉินเล่อฉินไม่อยู่แล้ว
ไป๋หุยมองเตียงที่เฉินเล่อฉินพับผ้าห่มไว้อย่างเรียบร้อยอยู่หลายวินาที ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาอันจิ่ว
“คืนนี้หนึ่งทุ่ม ผมไลฟ์นะ”
“กลับมาเร็ว ๆ ล่ะ”
ส่งข้อความเสร็จ เขาก็โยนโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วทิ้งตัวตามลงไปทั้งตัว
เขาซุกหน้าอยู่ในหมอนจนแทบหายใจไม่ออก ถึงค่อยพลิกตัวหงายขึ้นมา
ตอนหกโมงครึ่ง ไป๋หุยกำลังปรับหน้าสตรีมอยู่ เฉินเล่อฉินก็ผลักประตูเข้ามา
นิ้วของไป๋หุยชะงักอยู่บนเมาส์ เขาไม่หันกลับไป น้ำเสียงฟังสบาย ๆ “กลับมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ”
เฉินเล่อฉินโยนเป้ลงบนเตียง บอกว่าอันจิ่วมีธุระช่วงเย็น เลยไม่ได้กินมื้อค่ำข้างนอกด้วยกัน
ไป๋หุยตอบ “อ้อ” ดวงตาพลันมีรอยยิ้มแต้มอยู่
เขายืดเส้นยืดสายแล้วพูดอย่างอารมณ์ดี “อยากกินอะไร สั่งแมคเลย ผมเลี้ยง”
เฉินเล่อฉินหันมามองเขาอย่างสงสัย “วันนี้เล่นเกมลื่นมากหรือไง ถึงได้ดีใจขนาดนี้”
ไป๋หุยกระแอมเบา ๆ แล้วยื่นหน้าสั่งอาหารเดลิเวอรีให้ดู เร่งให้เขารีบเลือก
เฉินเล่อฉินรับโทรศัพท์ไปก้มหน้าเลื่อนดูสองสามที เลือกเสร็จกำลังจะคืนให้ ก็เห็นการแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาด้านบนหน้าจอของไป๋หุย “เอ๊ะ อันจิ่วส่งข้อความหาแก”