“เบบี๋ เดี๋ยวฉันอยากไปดิสนีย์แลนด์”
“แต่ไปกันแค่สองคนก็เบื่อแย่ ชวนไป๋หุยกับไป๋หลานไปด้วยดีไหม?”
ทันทีที่เฉินเล่อฉินได้รับข้อความสองข้อความนี้ มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาแกว่งโทรศัพท์ไปมา แล้วหมุนเก้าอี้หันไปทางไป๋หุยที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
ถึงจะบอกว่ากำลังเล่นคอม แต่เฉินเล่อฉินจำได้ว่าตอนลุกไปตักน้ำเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ไป๋หุยเหมือนจะค้างอยู่ที่หน้าจอนี้
เฉินเล่อฉินสงสัยอยู่ชั่วขณะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขายกโทรศัพท์ขึ้นถามว่า “ไป๋หุย วันนี้ว่างไหม ไปดิสนีย์แลนด์ด้วยกันไหม ชวนน้องสาวนายไปด้วย”
พอได้ยินคำว่า “ดิสนีย์แลนด์” ไป๋หุยที่เหม่อลอยมาตลอดก็รู้ทันทีว่าใครเป็นคนเสนอ
“ไม่ไป” ไป๋หุยปฏิเสธ
เฉินเล่อฉินไม่คิดเลยว่าจะถูกปฏิเสธอย่างเด็ดขาดขนาดนี้ “หา?”
ไป๋หุยหันกลับมา มองสีหน้าซื่อบื้อของเฉินเล่อฉินที่ยังไม่ทันตั้งตัว แล้วจู่ ๆ ในใจก็พลุ่งพล่านด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก
“ไม่ไป” เขาเคาะขอบโต๊ะด้วยนิ้วสองครั้ง แล้วพูดเสริมว่า “ต่อไปพวกนายสองคนจะไปเดตกันก็อย่าชวนฉันอีก นี่เป็นความรักของพวกนายสองคน ไม่ใช่ของฉัน...”
พูดถึงตรงนี้ ไป๋หุยก็พลันได้สติ เขาหยุดพูดแล้วรีบหาข้อแก้ตัว “วันนี้ฉันกับไป๋หลานจะกลับบ้าน เมื่อวานก็ตกลงกับแม่ไว้แล้ว”
เฉินเล่อฉินส่งเสียง “อ้อ” แล้วพูดว่า “งั้นฉันไปบอกอันจิ่วก่อนนะ”
ไป๋หุยเหลือบมองเขา แววตาซับซ้อน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ลุกขึ้นเก็บกระเป๋าเป้เงียบ ๆ
เมื่อได้รับข้อความจากเฉินเล่อฉินว่าไป๋หุยมีธุระ อันจิ่วก็ไม่ได้ใส่ใจ เดิมทีก็แค่ถามไปอย่างนั้น ถ้าเขาตกลง เธอก็ได้กำไร