วินาทีถัดจากที่พูดจบ ไป๋หุยเห็นชัดเจนว่าดวงตาของอันจิ่วเบิกกว้างขึ้น
ดูท่าคำขอนี้จะมากเกินไปจริง ๆ...
ไป๋หุยกระตุกมุมปาก กำลังจะยิ้มแล้วบอกว่าแค่ล้อเล่น คุณหนูโดนฉันหลอกแล้วใช่ไหม? ไม่ใช่บอกว่าอยากทำอะไรก็ได้เหรอ ฉันก็แค่พูดขึ้นมาสักอย่างเท่านั้นเอง
แต่ยังไม่ทันได้พูดออกไป อันจิ่วก็ขยับแล้ว
กลิ่นหอมลอยมาก่อนเป็นอย่างแรก ไป๋หุยสัมผัสได้ว่ากลิ่นจาง ๆ ที่วนเวียนอยู่ตรงปลายจมูกมาตลอด จู่ ๆ ก็เข้มข้นขึ้น
เขายังไม่ทันได้ทำอะไร อันจิ่วก็มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว
หน้าผากของเธอแนบกับอกเขา ตามด้วยแก้มของเธอ และสุดท้ายคือสองแขนที่โอบรอบเอวเขา
ร่างของไป๋หุยแข็งทื่อทันที เขารู้สึกได้ถึงไออุ่นของเธอที่ซึมผ่านเสื้อผ้าเข้ามา ผิวหนังตรงหน้าอกบริเวณเล็ก ๆ ที่เธอแนบอยู่เริ่มร้อนผ่าว
หัวใจของเธอเต้นเร็วมาก ไม่สิ ไม่ใช่แล้ว หัวใจของเขาต่างหากที่เต้นเร็วเกินไป
ไป๋หุยยืนนิ่งแข็งค้างอยู่ตรงนั้น มือไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน สมองยิ่งขาวโพลนไปหมด
เธอกอดเขา เขาเป็นคนพูดขึ้นมาก่อนแท้ ๆ แต่พอได้กอดกันจริง ๆ เขากลับไม่กล้าขยับ
ไป๋หุยกลืนน้ำลาย แล้วก้มมองกระหม่อมของอันจิ่ว เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างนั้น เงียบผิดปกติ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ราวกับเวลาไม่เหลือความหมายอีกต่อไป
ในที่สุดไป๋หุยก็ก้มลง เอาคางแตะกระหม่อมของอันจิ่วเบา ๆ
มือของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น พอผ่านเอวของอันจิ่วก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลองวางลงบนแผ่นหลังของเธออย่างระมัดระวัง
อันจิ่วไม่ได้หลบ
มือของเขาจึงขยับกระชับตามจังหวะ โอบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน