ตอนออกมาจากยานอวกาศสตาร์วอร์ส อันจิ่วก็บอกว่าจะไปห้องน้ำสักหน่อย
ไป๋หุยจึงหาที่พิงใกล้ ๆ แล้วยืนรอเธอตามสบาย
“ขอโทษนะคะ...คุณคือไห่โหยหรือเปล่า?”
ไป๋หุยเงยหน้าขึ้น เห็นผู้หญิงสองคนยืนอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่อายุราวยี่สิบต้น ๆ
คนหนึ่งปล่อยผมยาวสยาย อีกคนสวมหมวกเบสบอล ทั้งคู่ถือถุงชอปปิงสินค้าของดิสนีย์แลนด์อยู่ในมือ
สาวผมยาวตาเป็นประกายจนน่าตกใจ แม้แต่เสียงก็ยังสั่น “ฉันเป็นแฟนคลับคุณค่ะ ติดตามคุณมานานแล้ว ขอ...ขอถ่ายรูปคู่ได้ไหมคะ?”
ไป๋หุยเหลือบมองไปทางห้องน้ำอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะมองสาว ๆ อีกครั้ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
สาวคนนั้นตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดโลดเต้น
“โอ๊ย มือถือจะหลุดมืออยู่แล้ว ตื่นเต้นจัง...”
“ใจเย็น ๆ ค่ะ ใจเย็น ๆ”
พวกเธอยืนข้างไป๋หุย จัดท่าถ่ายรูปเรียบร้อย ไป๋หุยก็ให้ความร่วมมือด้วยการโน้มตัวลงเล็กน้อย
เสียงชัตเตอร์เพิ่งเงียบลง เสียงเรียกชื่อ “ไป๋หุย” ก็ดังลอยมาจากที่ไกล ๆ
ไป๋หุยหันขวับไปทันที
อันจิ่วเดินออกมาจากข้างใน ระหว่างเดินก็ก้มหน้ายัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
เธอเดินมาหยุดข้างไป๋หุยอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วค่อยเงยหน้าขึ้น เผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่ตรงข้าม
แต่ผู้หญิงสองคนนั้นเห็นอันจิ่วตั้งแต่ตอนที่ไป๋หุยหันไปตามเสียงเรียกแล้ว
สาวหมวกเบสบอลตะลึงกับความสวยของเธอตั้งแต่แรกเห็น ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้อย่างรวดเร็ว แล้วรีบหันไปมองสาวผมยาว
ส่วนสาวผมยาวหน้าซีดเผือดไปแล้ว
เธอจ้องอันจิ่วเขม็ง กัดริมฝีปากล่างแน่น
บรรยากาศเงียบไปประมาณสามวินาที
“เอ่อ...คือ...” สาวหมวกเบสบอลเป็นฝ่ายเปิดปาก “พวกเราขอตัวก่อนนะคะ ไห่โหย แล้วเจอกันค่ะ”
เธอดึงแขนเสื้อสาวผมยาว แทบจะลากอีกฝ่ายวิ่งหนีไป พลางพึมพำไม่หยุด “อาจจะเป็นน้องสาวก็ได้นะ สามีเธอยังมีน้องสาวอีกคนไม่ใช่เหรอ?”