รองเท้าส้นสูง
รองเท้ากีฬา
บ้าเอ๊ย
ทากิซาว่า ฮารุกะเงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งข้ามฝูงชนที่ส่งเสียงอื้ออึง นิ้วมือที่กำผ้าเช็ดตัวพลันบีบแน่น
เสียงแสดงความยินดีรอบข้าง เสียงแฟนคลับกรีดร้อง เสียงของมากิโกะ... เขาไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่ได้ยินสักอย่าง
ในดวงตาสีอำพัน ทะเลสาบน้ำแข็งที่เพิ่งสงบนิ่งระหว่างการแสดงบนลานสเก็ต บัดนี้กำลังเดือดพล่านอย่างบ้าคลั่ง ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นวังวนที่พร้อมกลืนกินทุกสิ่ง
วังวนนั้น ณ เวลานี้ อยากกลืนกินใครบางคนเหลือเกิน
เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ทากิซาว่า ฮารุกะจำได้ไม่ค่อยชัดนัก สรุปก็คือฟังมากิโกะพูดไม่กี่คำ แล้วก็ฝืนตอบคำถามสัมภาษณ์ไปสองสามประโยค
อันจิ่วหายตัวไปอีกแล้ว เขาเห็นชัด ๆ ว่าเธอกำลังจะเดินเข้ามา แต่กลับถูกมากิโกะขวางไว้พูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันหลังจากไป
ไม่เป็นไร ยังมีเวลา ทากิซาว่า ฮารุกะ เวลานวดฟื้นฟูก็คือเวลาของพวกคุณ
เขากัดกระพุ้งแก้มเบา ๆ เพื่อปลอบใจตัวเอง
เวลาผ่อนคลายหลังการแข่งขันที่นัดไว้คืออีกสองชั่วโมงข้างหน้า
ไฟในห้องฟื้นฟูเปิดอยู่ อันจิ่วรออยู่ข้างในแล้ว ทั้งเตียงนวดและน้ำมันหอมระเหยก็เตรียมไว้พร้อม
เธอเปลี่ยนจากชุดที่ดูเป็นทางการเล็กน้อยกับรองเท้าส้นสูง มาเป็นเสื้อยืดผ้าฝ้ายกับกางเกงขายาวเรียบง่าย ผมรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง ทำให้ความรู้สึกห่างเหินเมื่อครู่หายไปในพริบตา
แต่ทากิซาว่า ฮารุกะที่เปิดประตูเข้ามากลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลาย เขากวาดตามองไปรอบ ๆ คร่าว ๆ แล้วเอื้อมมือไปปิดประตูเบา ๆ
จากนั้นเสียงกลอนประตูก็ดัง “กริ๊ก” ทากิซาว่า ฮารุกะล็อกประตูจากด้านใน