นิ้วของหมอทีมกระตุกวูบ เกือบกดผิดตำแหน่ง เขารีบก้มหน้าลง แทบอยากหายตัวไปจากตรงนี้เสียเดี๋ยวนั้น
มากิโกะไม่คิดว่าเขาจะตอบสนองแบบนี้ เธอชะงักไปหลายวินาที ก่อนสีหน้าจะหม่นลงทันที
“นายพูดว่าอะไรนะ?”
ทากิซาว่า ฮารุกะไม่ได้พูดซ้ำ เขาเพียงจ้องเธออย่างไม่ละสายตา แววตานั้นจะเรียกว่ายั่วยุก็ไม่ใช่ มีเพียงความเย็นชา
มากิโกะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงสั่นเพราะความโกรธที่พุ่งถึงขีดสุด “แม่สอนให้นายพูดกับแม่แบบนี้หรือไง?”
“แม่?” มุมปากของทากิซาว่า ฮารุกะกระตุกเล็กน้อย “ตอนนี้ผมกำลังจะลงสนามแล้วนะครับ โค้ชทากิซาว่า”
รูม่านตาของมากิโกะหดวูบ เธอจ้องเขา และเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่า “ผลงาน” ที่เธอควบคุมมานานสิบเก้าปี กำลังออกนอกเส้นทางที่วางเอาไว้
“อาไซอันจิ่ว” เธอเอ่ยทีละคำ “คนนอกคนหนึ่ง คุ้มค่าพอให้นายทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?”
“เธอไม่ใช่คนนอก” เสียงของทากิซาว่า ฮารุกะเรียบเฉย เขาถึงกับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เป็นท่าทีที่รุกเข้าหา “อย่างน้อยสำหรับผม เธอไม่ใช่”
“เหลวไหล!” มากิโกะเค้นคำนี้ออกมาจากไรฟัน หน้าอกกระเพื่อมแรงด้วยความโกรธ
เธอขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว พยายามใช้แรงกดดันที่เคยใช้บีบให้เขายอมถอย “เธออายุยี่สิบหก ทากิซาว่า ฮารุกะ! นายเพิ่งสิบเก้า! นายรู้ไหมว่า…”
“เธออายุยี่สิบหก ผมสิบเก้า” ทากิซาว่า ฮารุกะขัดขึ้น เขาเน้นตัวเลขอายุทั้งสองอย่างชัดเจน “แล้วไง?”
มากิโกะอ้าปาก แต่กลับถูกคำถามตรง ๆ ของเขาทำให้พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“แล้วแม่อยากจะพูดอะไร?” ทากิซาว่า ฮารุกะมองเธอ “แม่อยากบอกว่าเธอไม่ควรเข้าใกล้ผม? หรือผมไม่ควรเข้าใกล้เธอ?”
“นาย—”
“หรือแม่อยากจะบอกว่า…” ทากิซาว่า ฮารุกะเว้นจังหวะ สายตาเหลือบไปทางประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงกลับมาจับจ้องใบหน้าของมากิโกะ