อวี่เยี่ยนยกมือขึ้นเคาะประตูบ้านของอันจิ่ว
รออยู่ราวหนึ่งนาที ประตูก็เปิดออก
อันจิ่วโผล่หน้าออกมา พอเห็นเขาก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่คิดว่าเขาจะมา
สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีจริง ๆ ริมฝีปากซีดขาว ผมปล่อยสยายอย่างไม่ใส่ใจ ทั้งตัวดูอ่อนระโหยโรยแรง เธอยืนขวางอยู่ตรงประตู ไม่มีทีท่าว่าจะหลีกทางให้
“ครูเหรอคะ?” น้ำเสียงของเธอขึ้นจมูกนิด ๆ “มาทำไมคะ?”
อวี่เยี่ยนยกถุงในมือขึ้นเล็กน้อย พูดเสียงอ่อนโยนว่า “ได้ยินหลี่หลานบอกว่าคุณไม่สบาย เลยเอาโจ๊กมาให้หน่อย”
อันจิ่วก้มมองถุงโจ๊กแวบหนึ่ง
อวี่เยี่ยนรออยู่สองวินาที เห็นเธอยังไม่มีทีท่าจะหลีกทางให้ จึงตัดใจจากความคิดที่จะเข้าไปช่วยดูแลเธอ
เขาเพียงยื่นโจ๊กให้ น้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ “รับไว้เถอะ ดื่มตอนยังร้อน ๆ ถ้าร้อนเกินไปก็เทใส่ชามเล็ก ๆ พักไว้ให้เย็นก่อน”
อันจิ่วรับโจ๊กมา กอดไว้ในอ้อมแขน แล้วก้มหน้าพูดว่า “ขอบคุณค่ะครู” จากนั้นก็ไม่มีคำพูดต่อ
ทั้งสองยืนประจันหน้ากันอยู่ตรงธรณีประตูแบบนั้น
อวี่เยี่ยนมองท่าทางอ่อนระโหยของเธอ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “อันจิ่ว”
“อืม”
“คนที่มาหาเมื่อเช้านี้” เขาพูด พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูสงบที่สุด “ผมไม่รู้จัก”
อันจิ่วเงยหน้ามองเขา
“คนที่ว่ากันว่าเป็นคู่ดูตัว อาจเป็นคนที่ทางแม่ผมจัดการให้ แต่เมื่อคืนผมปฏิเสธไปแล้ว”
“ผมไม่ได้นัดใครไว้เลย” น้ำเสียงของอวี่เยี่ยนจริงจังมาก “ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้จะมีใครมา”