อันจิ่วไม่ได้หันกลับไปมอง แต่โชคดีที่ไม่ได้สะบัดมือหลุดออกไป
ท่าทางนั้นทำให้ร่างที่ตึงเครียดมาตลอดของอวี่เยี่ยนผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาออกแรงดึงคนตัวเล็กเข้ามาตรงหน้า
อันจิ่วไม่ยอมสบตาเขา อวี่เยี่ยนจึงมองเห็นเพียงขวัญผมบนศีรษะของเธอ กับแถวขนตาที่หลุบต่ำและสั่นไหวเบา ๆ
อวี่เยี่ยนรู้สึกทั้งใจอ่อนทั้งขมขื่น ความโกรธที่เกิดจากการที่เธอป่วยแล้วยังวิ่งวุ่นไปทั่ว รวมถึงคำพูดจงใจทำร้ายจิตใจเขา พลันหายวับไปจนไม่เหลือแม้แต่เงา
เขาอดไม่ได้ที่จะลดเสียงลง เรียกชื่อเธอเบา ๆ “อันจิ่ว”
เงียบไปหลายวินาที เธอยังก้มหน้าอยู่ ก่อนจะขานรับเสียงเบา
มองมือข้างที่ถูกเขากุมไว้ อันจิ่วเอ่ยต่อเสียงแผ่ว “ไม่ได้หลบ... แค่ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี”
เสียงของเธอสั่นเครือ หางเสียงเหมือนว่าวที่สายขาด ล่องลอยพลิ้วไหวก่อนจะร่วงหล่นลงมา
อวี่เยี่ยนฟังแล้วรู้สึกอึดอัดในอกยิ่งกว่าเดิม แรงที่กุมมือเธอไว้เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ครู่หนึ่งต่อมา เขาถอนหายใจแผ่วเบา “ถ้าไม่อยากเจอฉัน ก็บอกฉันสิ ฉันจะเป็นฝ่ายหลบเธอเอง”
“ป่วยยังไม่หายดีก็วิ่งมาถึงถงโจวให้ตัวเองเหนื่อยวุ่นวาย” เสียงของอวี่เยี่ยนแหบพร่าเล็กน้อย “ไม่ห่วงร่างกายตัวเองแล้วหรือไง”
ได้ยินเขาพูดแบบนั้น ในที่สุดอันจิ่วก็เงยหน้าขึ้น
พอสบตากับเขา อันจิ่วก็เบะปากเล็กน้อย เป็นสีหน้าที่ทั้งน้อยใจและพยายามอดกลั้น