อันจิ่วออกมาจากห้องอัดเสียง ตั้งใจจะไปเล่นมือถือที่มุมพักผ่อนสักหน่อย
ตอนเดินผ่านแผนกต้อนรับ หางตาก็เหลือบเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอกประตู มือหนึ่งพิมพ์ข้อความในมือถือ อีกมือหนึ่งชะโงกมองเข้ามาข้างใน
เสื้อโค้ตสีอูฐ รองเท้าส้นสูงสีดำ แต่งหน้าอย่างประณีต อันจิ่วอดสงสัยขึ้นมานิดหน่อยไม่ได้
ผู้หญิงคนนั้นก็เห็นเธอพอดี ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา แล้วโบกมือเรียกเธอ
อันจิ่วหันกลับไปมองแผนกต้อนรับ พนักงานไม่อยู่ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเปิดประตูในที่สุด “สวัสดีคะ?”
“น้องสาว สวัสดีจ้ะ”
อันจิ่วพยักหน้าให้อย่างสุภาพ “มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?”
“ฉันอยากถามหน่อย” ผู้หญิงเก็บมือถือ แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามา “เจ้านายพวกคุณ อวี่เยี่ยน อยู่ไหม ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขาหน่อย”
ในใจอันจิ่วไหววูบเล็กน้อย เธอสำรวจผู้หญิงตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ
ดูอายุราวยี่สิบหกยี่สิบเจ็ด แต่งตัวพิถีพิถัน เรียกอวี่เยี่ยนว่าเจ้านาย ไม่ใช่ครู ดูท่าจะไม่ใช่คนในวงการ
“มาหาครูอวี่หรือคะ?” อันจิ่วถามด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ “ตอนนี้ครูอวี่ไม่อยู่ที่ห้องทำงานค่ะ ช่วงบ่ายถึงจะกลับมา คุณอยากฝากช่องทางติดต่อไว้ไหมคะ พอเขากลับมาแล้วฉันจะบอกให้ค่ะ”
“ไม่เป็นไรจ้ะ ไว้ฉันค่อยนัดเวลาไปกินข้าวกับเขาสองคนก็ได้” ผู้หญิงยิ้ม “เธอเป็นพนักงานที่นี่เหรอ?”
“ค่ะ ฉันเป็นนักเรียนที่ครูอวี่ดูแลอยู่” อันจิ่วตอบอย่างน่ารักพอดิบพอดี
“นักเรียนเหรอ” ผู้หญิงมองเธออีกครั้ง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจสถานะของเธอนัก ก่อนจะวกกลับไปถามเรื่องอวี่เยี่ยน “เขายุ่งจริง ๆ นะ ทุกวันต้องออกไปข้างนอกเลยหรือ?”