อย่างที่อันจิ่วคาดไว้ หลังจากวันนั้นอวี่เยี่ยนก็ไม่ได้เว้นระยะห่างจากเธอเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งรู้สึกผิดและปฏิบัติต่อเธอดีขึ้นเป็นเท่าตัว
ส่วนอันจิ่วก็ทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เอ่ยถึงเรื่องวันนั้นสักคำ ตั้งใจทำงานที่อวี่เยี่ยนมอบหมายให้จนเสร็จ แถมยังทำได้ดีกว่าที่เขาคาดไว้
“พรุ่งนี้ผมมีงานเซ็นชื่อที่งานอนิเมะ ไม่อยู่สตูดิโอ ตอนเย็นคุณกลับเองนะ ระวังตัวด้วย”
ออกจากโถงลิฟต์มา อวี่เยี่ยนก็หยิบกุญแจออกมา หันไปกำชับอันจิ่ว
ช่วงนี้อันจิ่วทำงานล่วงเวลาจนดึกทุกวัน ส่วนใหญ่อวี่เยี่ยนจะขับรถมาส่งเธอกลับ
ก่อนหน้านี้เขาอยู่ที่ออฟฟิศเป็นครั้งคราว แต่พักหลังมานี้ อันจิ่วสังเกตว่าเขาอยู่ทำงานจนดึกเป็นประจำ
“รู้แล้วค่ะ” อันจิ่วยกมือโบกอย่างร่าเริง ก่อนหันไปเปิดประตูบ้านตัวเอง
อวี่เยี่ยนยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง มองแผ่นหลังที่ดูร่าเริงของเธอแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะเปิดประตูเข้าบ้านไปเช่นกัน
บ่ายวันต่อมา งานเทศกาลอนิเมะฤดูหนาว ภายในฮอลล์เต็มไปด้วยเสียงจอแจ
อวี่เยี่ยนนั่งอยู่หลังโต๊ะเซ็นชื่อ ปลายปากกาลากผ่านกระดานเซ็นชื่ออย่างคล่องแคล่ว บางครั้งก็เงยหน้าขึ้นถ่ายรูปคู่กับแฟน ๆ ตามคำขอ
วันนี้เขาสวมเสื้อโค้ตสีเทาเข้มตัวใหญ่ ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำ แว่นกรอบเงินพาดอยู่บนสันจมูก ดูสุภาพสง่างามและมีความเป็นนักปราชญ์ จนสาว ๆ ที่ยังต่อแถวอยู่กรี๊ดกันหลายระลอก
“ครูหล่อมากเลยค่ะ!” “ครูคะ ฉันชอบเสียงที่ครูพากย์เป็นฉู่เหลียนมาก!” “ครูช่วยทำมือเป็นรูปหัวใจได้ไหมคะ?”
คำพูดทำนองนี้อวี่เยี่ยนได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน เขาตอบทีละคน ก่อนจะพูดคุยกับแฟนแต่ละคนตลอดหนึ่งนาทีด้วยรอยยิ้มที่พอดิบพอดี