บ้านของอวี่เยี่ยนเรียบง่ายและสะอาดตา
อันจิ่วเดินตามเขาเข้าไป สายตากวาดมองรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว ผนังสีเทาอมขาว โซฟาสีเทาเข้ม บนโต๊ะกลางไม่มีอะไรสักอย่าง
ข้างตู้วางทีวีมีโคมไฟตั้งพื้นอยู่หนึ่งดวง ดีไซน์เรียบง่ายราวกับเส้นตรงที่ตั้งขึ้นมาหนึ่งเส้น
อวี่เยี่ยนพิงกระเป๋าเดินทางไว้ตรงโถงทางเข้า หยิบรองเท้าแตะจากตู้รองเท้าออกมาหนึ่งคู่ วางลง แล้วหันมามองอันจิ่วหนึ่งครั้ง “เปลี่ยนรองเท้าสิ”
อันจิ่วละสายตากลับมา เปลี่ยนรองเท้าอย่างเชื่อฟัง เป็นรองเท้าแตะสำหรับแขกสีเทาเข้ม ไซซ์กลาง
“ก็คือ” อวี่เยี่ยนเดินเข้าไปด้านใน ล้างมือ แล้วหยิบแก้วน้ำสองใบขึ้นมา “เธอออกมารับอาหารเดลิเวอรี ลมพัดประตูปิดล็อก กุญแจกับมือถือก็ติดอยู่ข้างในทั้งคู่”
อันจิ่วเม้มปาก เดินตามไปยืนข้างเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ มือยังหิ้วถุงเก็บความร้อนใบนั้นอยู่ สีหน้าค่อนข้างกระอักกระอ่วน “ครูอยากหัวเราะก็หัวเราะได้นะคะ”
มือที่กำลังรินน้ำของอวี่เยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ได้คิดจะหัวเราะเธอ”
“ในน้ำเสียงมีรอยยิ้มชัดเจนมากเลยนะคะ” อันจิ่วกล่าวหา
“ขอโทษที” อวี่เยี่ยนหันกลับมา ตาหยีเป็นรอยยิ้ม “คราวหน้าจะระวัง”
อันจิ่วนึกไม่ถึงว่าเขาจะยอมรับอย่างหน้าตาเฉยขนาดนี้ จึงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ครู่หนึ่งผ่านไป อันจิ่วก้มหน้าพูด “หนูแค่อยากไปขอยืมมือถือเพื่อนบ้าน เพื่อโทรเรียกช่างเปิดประตูมาน่ะค่ะ”
“ให้ฉันโทรเองดีกว่า เธอเพิ่งย้ายมา” อวี่เยี่ยนล้วงมือถือจากกระเป๋ากางเกง เลื่อนหารายชื่อติดต่อ “พวกที่ค้นเจอในเน็ตมั่ว ๆ ดูเหมือนค่าบริการถูก แต่พอมาถึงจริงก็หาสารพัดข้ออ้างเก็บเงินเพิ่ม”
อันจิ่วเงยหน้าขึ้น ยังไม่ทันได้พูดอะไร อวี่เยี่ยนก็แนบมือถือที่หูเสียแล้ว