มื้อสุดท้ายก่อนออกจากเซี่ยงไฮ้ เมื่อเฉินยุ้ยกับไป๋ซินถามว่าจะกินอะไร อวี่เยี่ยนก็เลือกร้านบะหมี่ไข่ปูร้านหนึ่ง
ผู้ชายสามคนนั่งโต๊ะเดียวกัน พอบะหมี่ถูกยกมา ไข่ปูสีทองอร่ามก็โปะอยู่บนเส้น ดูแล้วอิ่มแน่นสุด ๆ
ปูต้มสุกอีกสองสามตัวถูกยกมาพร้อมกัน เปลือกสีส้มแดงมันวาวด้วยน้ำมัน ไม่นานก็ถูกคีบแบ่งกันคนละตัว
ไป๋ซินลงมือตะเกียบคลุกบะหมี่เป็นคนแรก สูดเส้นเข้าปากเสียงดัง แล้วถอนหายใจอย่างพึงพอใจ “ทริปนี้มาไม่เสียเที่ยวจริง ๆ”
“แค่มีข้าวให้กินก็พอใจไปหมดแล้วสินะ ส่วนฉันนี่คอแทบพัง”
เฉินยุ้ยกำลังแกะกระดาษทิชชูอยู่ฝั่งตรงข้าม พอได้ยินก็หัวเราะ “ลูกค้าคนนั้นนี่มันยังไงกันแน่ ถึงว่าคนก่อนถึงได้เผ่นหนีไปอย่างไว ทิ้งงานเละเทะไว้ให้พวกเราเก็บกวาด”
“เห็นคุณค่าของปัจจุบันเถอะ ปัจจุบันดีที่สุดเสมอ”
ไป๋ซินพูดคำคมปลอบใจขึ้นมาลอย ๆ แล้วก็หัวเราะเองก่อน “อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังถือว่าโสด กลับไปยังต้องเลี้ยงลูกอีก”
“คำว่าเลี้ยงลูกนี่นายใช้ได้ตรงตัวเลย” เฉินยุ้ยคีบบะหมี่ขึ้นมาคำหนึ่ง “ลูกศิษย์ฉันส่งรายงานทบทวนเมื่อสัปดาห์ก่อนมาให้ตั้งสองหน้า ฉันนึกว่าเขาตั้งใจเขียนมากเสียอีก”
“พอเปิดดู หนึ่งในสามเป็นการถามว่าฉันจะลดงานที่สั่งได้ไหม บอกว่าช่วงนี้คอไม่ค่อยดี ไม่สบายก็พูดมาตรง ๆ สิ จะอ้อมค้อมให้คนอื่นเดาไปทำไม”
ไป๋ซินหัวเราะ “นายไปทำอะไรเข้า ถึงทำให้เขากลัวขนาดนั้น?”
“ใครจะไปรู้ อาจเป็นเพราะหน้าฉันดูดุเหมือนยักษ์มารมั้ง?” เฉินยุ้ยพูดล้อเลียนตัวเอง ก่อนถามต่อ “แล้วของนายล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”
ไป๋ซินพูดเสียงเอื่อย ๆ “ของฉันทัศนคติดี กระตือรือร้นสุด ๆ เมื่อวานยังส่งคลิปที่เธอซ้อมเองมาให้ฉันดูด้วย”