แผนทำตัวเย็นชาของอวี่เยี่ยนดำเนินไปได้ไม่ถึงวัน ก็ถูกบีบให้ต้องยุติลง
เพราะเขาถูกอันจิ่วดักรออยู่หน้าประตูห้องทำงาน
เขากะเวลาไว้ว่าวันนี้จะออกจากสตูดิโอก่อนเวลา แต่พอเปิดประตูออกมา ก็เห็นอันจิ่วที่ควรจะกำลังอัดเสียงพิงกำแพงตรงทางเดิน สายตาเป็นประกายจับจ้องมาที่เขา
อวี่เยี่ยนยังพอสงบสติอารมณ์ได้ เขาพูดเรียบ ๆ ว่า “อัดเสียงเสร็จแล้วหรือ”
อันจิ่วกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยขึ้นมา แต่ไม่ได้ตอบคำถามของเขา “ครูคะ”
“อือ”
“ครูกำลังหลบหน้าฉันอยู่หรือเปล่า”
เวลาสาวฉลาดพูดตรง ๆ ขึ้นมา รับมือยากจริง ๆ
อวี่เยี่ยนยกมือขึ้นกุมหน้าผาก เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “เข้ามาในห้องทำงานก่อน”
พูดจบเขาก็ลดมือลง หันหลังเดินเข้าไปก่อน อันจิ่วเดินตามไปอย่างว่าง่าย แล้วปิดประตูตามหลัง
อวี่เยี่ยนเพิ่งกำลังจะก้าวไปที่โต๊ะทำงาน มือก็ถูกคนด้านหลังคว้าไว้
เขาชะงัก หันกลับมาก้มมอง มือของอันจิ่วกำลังจับข้อมือเขาอยู่
อันจิ่วอาศัยแรงที่ดึงเขา ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เงยหน้ามองเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองพลันใกล้ชิดจนเกินกว่าจะเรียกว่าสมควร
“เป็นเพราะข่าวลือเรื่องอยู่ด้วยกันหรือคะ” เธอถาม
อวี่เยี่ยนไม่แปลกใจที่เธอรู้ข่าว จึงพยักหน้าเป็นเชิงยืนยัน ส่วนความอุ่นที่ข้อมือ เขาก้มมองอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ดึงมือออก
“ไม่ดีต่อเธอ” เขาพูดสั้น ๆ ได้ใจความ
“แค่เรื่องนี้เองหรือคะ”
อวี่เยี่ยนขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่าอย่างไร เรื่องนี้เป็นเรื่องร้ายแรง ไม่ควรถูกปัดตกไปง่าย ๆ ด้วยคำว่า “แค่”