กอนจีวอนเดินกลับจากห้องถ่ายสดมาที่ห้องซ้อม กวาดสายตามองไปทั่ว ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนคนนั้น
เขาชะงักเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม “อันจิ่วหายไปไหน?”
“โอ้ ไปกินข้าวกับน้องสาวแกมา”
ชาซอจุนที่นั่งใกล้ประตูที่สุดยืดเส้นยืดสาย “น้องสาวแกน่ารักจริง เจอพวกเราแต่ละคนเรียกพี่ทุกคนเลย”
น่ารักงั้นรึ?
“มีส่วนฉันด้วยนะ!” หนูน้องที่สุดของวงเดินเข้ามาแทรก “อิจฉาพี่อันเซียนจัง ฉันก็อยากมีน้องสาวน่ารักแบบนี้จัง”
จีวอนก้มตาลง ใบหน้าเรียบเฉย “เขาบอกไหมว่าจะไปกินที่ไหน?”
“ไม่ได้ถามละเอียดขนาดนั้น”
ชาซอจุนวางมือลงบนบ่าจีวอน “ตอนแรกแกก็ชวนพวกเราไปด้วย แต่ผมกับเขาว่างจะจัดร่างกายวันนี้เลยปฏิเสธไป”
“เป็นร้านบาร์บีคิวอูจู” หนูน้องที่สุดของวงพูดพล่ามอย่างตื่นเต้น “ร้านใหม่เปิดข้างบริษัท เค้าว่ากันว่าอร่อยมาก”
“จะไปกินกันไหม?”
“อะไรนะ?”
ทั้งสองเงยหน้ามองจีวอนพร้อมกัน เขาหยิบขวดน้ำที่ยังไม่แกะฝาบนโต๊ะขึ้นมา คลายฝาออกอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่าแค่พูดเล่น ๆ
แต่การเสนอแบบนี้ ถ้าเป็นจีวอนแล้วมันก็แปลกไปหน่อย
ถ้าเป็นปกติ เขาจะแค่กวาดตามองเฉย ๆ แล้วพูดว่า “ทำได้ดีนะ ช่วงคัมแบ็คห้ามเผลอปาก” ยังไงก็ไม่มีทางเสนอชวนไปกินข้าวด้วยกันเองหรอก
จีวอนเหมือนจะจับได้ว่าทั้งสองมีท่าทีแปลกไป เขายกน้ำขึ้นดื่มหนึ่งอึก แล้วจึงพูด “ไม่อยากไป?”
“…ไป!” ตัวอ้วน ๆ ในท้องของหนูน้องที่สุดของวงมันร้องเรียกมานานแล้ว แค่ถูกอัดมันไว้เท่านั้น
ตอนนี้กลัวแกเปลี่ยนใจ เขารีบพูดทันที “ผมจะส่งข้อความหาพี่อึนเจลกับพี่จีโฮ”