“……”
จู่ ๆ ไป๋หุยก็อยากหัวเราะขึ้นมา
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็หันหน้าไปมองเฉินเล่อฉินตรง ๆ
เฉินเล่อฉินยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างนั้น ไม่ได้เร่งเร้า เพียงยืนรอคำตอบของเขาอย่างเงียบ ๆ
ไป๋หุยสูงกว่าเฉินเล่อฉินอยู่หน่อย ตอนนี้จึงมองลงมาจากด้านบน แววตาฉายความสงสารวูบหนึ่ง ดีใจงั้นเหรอ?
เพราะคิดว่าแฟนสาวเริ่มชอบตัวเองขึ้นมาหน่อย ทั้งที่เมื่อคืนเธอยังกอดกับฉันอยู่ที่ดิสนีย์แลนด์น่ะเหรอ?
ถ้าแค่นี้ก็คุ้มที่จะดีใจ งั้นฉันก็…ยินดีกับนายด้วยแล้วกัน
ความคิดร้าย ๆ ในใจเขาพลุ่งพล่านไม่หยุด คอยเร่งให้พูดสิ่งที่คิดออกมา
ใช่ เขาสงสารเฉินเล่อฉินที่ไม่รู้อะไรเลย แต่ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าคือเฉินเล่อฉินพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจว่า “เธอเริ่มชอบฉันขึ้นมาหน่อยแล้ว”
ถึงจะไม่ใช่เรื่องจริง ก็ยังทำให้เขาเดือดดาล อยากเปิดโปงทุกอย่างให้หมด แล้วดูว่าเฉินเล่อฉินจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
“……นายป่วยหรือไง” แต่สุดท้ายไป๋หุยก็ยังฝืนรักษาสติเอาไว้ได้ เขาแค่ขมวดคิ้วนิด ๆ แล้วผลักประตูเดินเข้าไปตรง ๆ
“สองโมงไปดูหนัง ตอนนี้เที่ยงครึ่ง เดินไปโรงหนังใช้เวลายี่สิบนาที นายไม่ต้องเตรียมตัวเหรอ?”
“อ๊า!” เฉินเล่อฉินชะงักไป ก่อนจะร้องเสียงหลงแล้วพุ่งเข้าไปในหอพัก “อาหุย! ขอยืมไดร์เป่าผมหน่อย ฉันจะไปสระผม!”
ไป๋หุยมองเฉินเล่อฉินวิ่งวุ่นไปมาในหอพักเหมือนแมลงวันไร้หัว หาของโน้นหาของนี่ กว่าจะวุ่นวายจนพุ่งออกจากหอพักก็ผ่านไปสี่สิบนาที