ไป๋หุยออกจากโรงหนังก่อน ไม่อย่างนั้นพอหนังจบแล้วเฉินเล่อฉินเห็นเขา ทุกอย่างคงยุ่งยากขึ้นมาก
แสงแดดด้านนอกแยงตาจนเขาต้องหรี่ตา เขานึกถึงสัมผัสนุ่มนวลบนหลังมือของอันจิ่ว ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง แล้วก็เผลอยกมุมปากขึ้น
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน
ไป๋หุยหยิบโทรศัพท์ออกมา พบว่าเป็นอัปโหลดเดอร์ระดับร้อยยอดคนหนึ่งที่เคยเพิ่มเพื่อนไว้ ทั้งคู่เคยไลฟ์ร่วมกัน ความสัมพันธ์ก็ถือว่าใช้ได้
อีกฝ่ายส่งโพสต์จากซีเนียวซูมาให้ พร้อมสติกเกอร์หน้าตกใจ
พาดหัวเรียกได้ว่าเด็ดมาก [อัปโหลดเดอร์ระดับร้อยยอด ไห่โหย ส่อแววรู้ว่าอีกฝ่ายมีแฟนแล้วยังแย่ง? แฟนคลับขุดเจอสาวที่ไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์ด้วยกันมีแฟนแล้ว]
ไป๋หุยจ้องพาดหัวนั้น นิ้วโป้งชะงักอยู่บนหน้าจอครู่หนึ่ง
“รู้ว่าอีกฝ่ายมีแฟนแล้วยังแย่ง?” เขาทวนคำสี่คำนั้น ก่อนจะแค่นหัวเราะ แล้วส่งสติกเกอร์หน้าตกใจกลับไปด้วย
มือที่สามเป็นสิ่งน่ารังเกียจไร้ขอบเขต ไร้ยางอายขนาดนั้น จะเป็นเขาได้ยังไง?
เขาไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย หนึ่ง ไม่ได้สารภาพรัก สอง ไม่ได้ใช้วิธีใดเร่งให้พวกเขาเลิกกัน สาม ไม่ได้บีบให้เธอต้องเลือกก่อนเวลา
เขาแค่...ระหว่างรอวันที่พวกเขาเลิกกัน อดไม่ได้ที่จะใช้ชีวิตหวานชื่นในอนาคตล่วงหน้าไปหน่อยเท่านั้นเอง
แบบนี้เรียกมือที่สามตรงไหน?
ไป๋หุยยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเดินไปทางมหาวิทยาลัย
ตอนเฉินเล่อฉินผลักประตูหอพักเข้ามา ไป๋หุยนั่งอยู่ตรงขอบเตียง ก้มหน้าดูโทรศัพท์ พอได้ยินเสียงประตูก็เงยหน้าขึ้น