เฉินเล่อฉินวิ่งกลับมาถึงหอพัก
ประตูถูกผลักเปิดอย่างแรง ก่อนจะกระแทกผนังดังปัง
วินาทีถัดมา มือของเฉินเล่อฉินก็วางลงบนไหล่ไป๋หุย
ตอนหมัดกระแทกใบหน้า ไป๋หุยไม่ได้หลบ
หมัดนั้นหนักมาก กระแทกเข้าที่โหนกแก้มของไป๋หุยจนร่างทั้งร่างเซไปด้านข้าง กลิ่นคาวคล้ายสนิมเหล็กพลันเอ่อล้นในปาก
ไป๋หุยเซถลาไปเล็กน้อย ก่อนจะยืนได้มั่นคง แล้วหันกลับไปมองเฉินเล่อฉิน
อกของเฉินเล่อฉินกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ขอบตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก สีหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ไป๋หุยใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม “ต่อสิ”
เฉินเล่อฉินเหวี่ยงหมัดใส่อีกครั้ง
คราวนี้หมัดกระแทกเข้าที่มุมปาก บริเวณที่ถูกชกพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วง ไป๋หุยหันหน้าไปด้านหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเขาอีกครั้ง
หมัดที่สามกระแทกเข้าที่สันจมูก ความแสบและความเจ็บถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ภาพตรงหน้าของไป๋หุยพร่าไปชั่วขณะ เขากะพริบตาหนึ่งที ข่มกลั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา
“สามหมัดแล้ว” ไป๋หุยจ้องเขา แม้ใบหน้าจะเจ็บปวด แต่ก็ยังถามว่า “พอหรือยัง”
เฉินเล่อฉินหอบหายใจแรง กำหมัดแน่น
ไป๋หุยยกมือขึ้นเช็ดใต้จมูก มองจุดเลือดเล็ก ๆ ที่ติดอยู่บนปลายนิ้ว
“สามหมัดนี้ผมสมควรโดนแล้ว” ไป๋หุยพูดเสียงเบาลง “ผมมันไม่ใช่คน ขอโทษ”
เฉินเล่อฉินจ้องเขาตาเขม็ง ริมฝีปากขยับ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
“แต่...” ไป๋หุยเงยหน้าขึ้นมองเขา “ผมชอบเธอ เปลี่ยนใจไม่ได้”
“ไป๋หุย ทำไม” เฉินเล่อฉินกัดฟัน ยกหมัดขึ้นเตรียมจะชกอีกครั้ง