คืนนั้นเอง ไป๋หุยก็เก็บข้าวของ ยื่นคำร้องขอย้ายออกไปพักนอกมหาวิทยาลัย
หอพักของมหาวิทยาลัยฮ่องกง ก็มีที่ว่างน้อยอยู่แล้ว หลังจากเขาย้ายออกไปได้สามวัน เตียงว่างของไป๋หุยก็มีคนใหม่เข้ามาอยู่
ไป๋หุยลาหนึ่งสัปดาห์แล้วขังตัวเองอยู่ในบ้าน เขาทำอะไรไม่ได้เลย ในหัวที่ยุ่งเหยิงตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว คือหนี
เขาคิดว่าแค่ไม่เห็นหน้าเธอ ทุกอย่างก็คงดีขึ้นเอง
แต่ผลคือ ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด
วันแรก เขาลองอดนอนทั้งคืน ทรมานตัวเองจนหมดแรง คิดว่าพอหัวถึงหมอนก็คงหลับเป็นตาย
แต่พอนอนลงไป จ้องเพดาน เขาก็นึกถึงตอนที่เธอใช้เท้าเกี่ยวเขาใต้โต๊ะอาหาร กับรองเท้าส้นสูงสีแดงคู่นั้น
วันที่สอง เขาลองไลฟ์สดเป็นครั้งแรกในรอบนาน เขาคิดว่าตัวเองแสดงออกเหมือนปกติทุกอย่าง แต่คนดูในแชตต่างก็รู้ว่าเขาผิดปกติ พากันถามว่าเขาป่วยหรือเปล่า
จนกระทั่งผีเจ้าสาวในเกมพูดว่า “ฉันจะตามคุณไปตลอด” เขาก็นึกถึงเธอขึ้นมาอีก นึกถึงตอนที่เธอพูดในรถว่า “ฉันจะตามกวนชีวิตแกไปตลอด”
วันที่สาม เขาลองนั่งดูโทรทัศน์กับคนในครอบครัวที่ห้องนั่งเล่น ทุกคนหัวเราะจนตัวงอ แต่ไป๋หุยกลับสังเกตเห็นปราสาทที่แวบผ่านในโฆษณาคั่นรายการ
แล้วเขาก็นึกถึงดิสนีย์แลนด์อีกครั้ง ใต้พลุในคืนนั้น เธอบอกเขาว่า คุณชายอยากพูดอะไรก็พูด อยากทำอะไรก็ทำ
“คนโกหก……”
วันที่สี่ เขาเปิดตู้เหล้าของคุณพ่อ ดื่มวิสกี้ไปครึ่งขวด แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร
เขายังคงเห็นเธออยู่ดี ทั้งตอนที่เธอกัดฝาปากกาในห้องสมุด ตอนที่เธอยืนอยู่ข้างเขาในห้องเรียนแล้วพูดพรีเซนต์อย่างคล่องแคล่ว และตอนที่เธอเอนหัวมาพิงไหล่เขาในโรงหนังชั่วขณะหนึ่ง