ส่งอันจิ่วถึงหน้าประตูบ้าน เห็นเธอเดินเข้าบ้านไปอย่างปลอดภัยแล้ว อวี่เยี่ยนจึงหันหลังเดินกลับไปยังห้องข้าง ๆ
ตอนหยิบกุญแจออกมา โทรศัพท์ก็เริ่มสั่น มีสายโทรเข้า
อวี่เยี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา บนหน้าจอปรากฏตัวอักษรสี่ตัวว่า คุณผู้หญิงเจ้าฮวน แม่ของเขา
นิ้วที่ยกขึ้นมาชะงักไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ยังกดรับ “แม่ครับ”
“ลูก ยุ่งอยู่ไหม” เสียงของเจ้าฮวนจากปลายสายเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นอันคุ้นเคย อวี่เยี่ยนแทบจินตนาการสีหน้าของเธอในตอนนี้ออก คงกำลังยิ้มหน้าบานอยู่แน่ ๆ
“...เพิ่งถึงบ้านครับ ไม่ยุ่ง” อวี่เยี่ยนรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง
“งั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว” น้ำเสียงของเจ้าฮวนร่าเริงขึ้นมาทันที ก่อนจะเผยเจตนาที่แท้จริงออกมา “แม่มีเรื่องจะบอก ลูกยังจำป้าหวังได้ไหม”
“ป้าหวังที่เคยอยู่ชั้นล่างบ้านเราน่ะ บ้านเธอมีหลานสาว ปีนี้เพิ่งยี่สิบแปด ทำงานอยู่แถวไห่เตี้ยน เป็นนักออกแบบ หน้าตาสวยมาก แม่เห็นรูปแล้ว เหมาะกับลูกเลยนะ”
“แม่ครับ” อวี่เยี่ยนพยายามขัดจังหวะร่ายมนตร์
“ฟังแม่พูดให้จบก่อนสิ”
เจ้าฮวนไม่เปิดโอกาสให้เขาแทรก “ผู้หญิงคนนั้นคุณสมบัติดีจริง ๆ ทั้งการศึกษาและนิสัยก็ดี อายุยังใกล้เคียงกันด้วย ป้าหวังพูดกับแม่เรื่องนี้หลายครั้งแล้ว ฝ่ายผู้หญิงเองก็สนใจลูกมาก กระตือรือร้นทีเดียว แค่ไปเจอกันสักครั้ง กินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง ไม่ได้ให้ลูกทำอะไรสักหน่อย—”
“ไม่ไปครับ”
“อวี่เยี่ยน!”
“ไม่ไปครับ” อวี่เยี่ยนหมุนกุญแจ เปิดประตู ดึงกุญแจออก แล้วปิดประตูตามหลัง