นี่เป็นการกระโดดครั้งสุดท้ายแล้ว ทากิซาว่า ฮารุกะหยุดอยู่กลางลานน้ำแข็ง หน้าอกขยับขึ้นลงเล็กน้อย
เขาไถลไปข้างหน้า กระโดดขึ้น หมุนตัวกลางอากาศ เตรียมลงสู่พื้นน้ำแข็ง
แต่ทันทีที่เท้าขวาแตะน้ำแข็ง ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็พุ่งจากข้อเท้าตรงขึ้นไปถึงศีรษะ
ร่างของทากิซาว่า ฮารุกะเสียการทรงตัวแทบจะในทันที ทั้งตัวเอียงไปด้านหนึ่ง แล้วก็—
ปัง!
เสียงดังสนั่น เขาล้มลงบนพื้นน้ำแข็ง
ขาขวาของทากิซาว่า ฮารุกะงออยู่ในมุมที่ผิดธรรมชาติ ส่วนขาซ้ายถูกทับอยู่ใต้ร่าง ทั้งตัวขดงอเป็นก้อน ใบหน้าซุกอยู่ตรงข้อพับแขน ค้างอยู่ในท่าบิดเบี้ยว
ปฏิกิริยาแรกของทากิซาว่า ฮารุกะยังคงเป็นการพยายามลุกขึ้น แต่เขาขยับไม่ได้ ความเจ็บปวดจากข้อเท้าแหลมคมเกินไป จนร่างกายไม่ยอมทำตามคำสั่ง
ริมลานน้ำแข็ง ทากิซาว่า มากิโกะยืนนิ่งไม่ไหวติง
สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ลูกชาย คิ้วขมวดเล็กน้อย หนึ่งวินาทีต่อมา เธอก็เอ่ยว่า “ลุกขึ้น”
ร่างที่แนบอยู่บนพื้นน้ำแข็งแข็งเกร็งขึ้นจนแทบสังเกตไม่เห็น ทากิซาว่า ฮารุกะกัดฟันแน่น พยายามยันลำตัวส่วนบนขึ้นด้วยข้อศอก แต่พอขาขวาขยับเพียงนิด ความเจ็บปวดที่เสียดแทงถึงหัวใจก็แล่นเข้ามาอีกครั้ง
ความเจ็บทำให้เขาตาพร่า แขนอ่อนแรง หน้าผากกระแทกลงบนพื้นน้ำแข็งแข็งกระด้างอีกครั้ง
“ลุกขึ้น” เสียงเดิม น้ำเสียงเดิม
ทากิซาว่า ฮารุกะแนบอยู่บนพื้นน้ำแข็ง นิ้วมือกำแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในฝ่ามือ
เขาพยายามอีกครั้ง ออกแรงสุดกำลังด้วยขาซ้ายและแขนทั้งสองข้าง ตั้งใจจะยกร่างตัวเองขึ้นจากพื้น ขาขวาเผลอขยับหาจุดค้ำยันโดยไม่รู้ตัว แต่ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าทำให้ทั้งร่างสั่นสะท้าน