ตอนอันจิ่วผลักประตูด้านข้างของลานสเก็ตเข้าไป รถลงน้ำแข็งบนลานก็ทำงานชิ้นสุดท้ายเสร็จพอดี
ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงห้าสิบนาที ลานสเก็ตยังไม่เปิดให้คนทั่วไปเข้าใช้ เป็นช่วงเวลาซ้อมของทากิซาว่า ฮารุกะ
ผิวน้ำแข็งที่เพิ่งลงน้ำใหม่เรียบเนียนราวกับกระจกบานยักษ์ สะท้อนแสงไฟที่เรียงรายอยู่บนเพดานโค้ง
ภายในสนามกว้างโล่งมีอุณหภูมิต่ำเย็นยะเยือก ลมเย็นปะปนกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อพุ่งเข้าปะทะใบหน้า และเธอก็เห็นร่างที่นั่งอยู่บนม้านั่งริมลานตั้งแต่แรกเห็น
ทากิซาว่า ฮารุกะน่าจะเพิ่งวอร์มร่างกายบนพื้นเสร็จ หน้าม้าชื้นเล็กน้อย
เขาก้มหน้าจัดรองเท้ากีฬาที่ถอดออกวางให้เป็นระเบียบ แล้วค่อยเปลี่ยนเป็นรองเท้าสเก็ต ทุกอย่างเป็นไปอย่างไม่รีบร้อน
เปลี่ยนรองเท้าเสร็จเขาก็ยืนขึ้น แต่ไม่ได้ลงไปบนลานทันที กลับหยิบที่คาดผมสีดำออกจากกระเป๋า แล้วรวบหน้าม้าที่ยาวเล็กน้อยไปไว้ด้านหลังอย่างคล่องแคล่ว เผยให้เห็นหน้าผากเกลี้ยงเกลาและดวงตาคิ้วที่ได้รูป
จัดการทุกอย่างเสร็จแล้วเขาจึงหันตัว ก้าวลงบนลานน้ำแข็ง ถอดที่ครอบใบมีดออกจากรองเท้าสเก็ต แล้วโยนทิ้งไปอย่างส่ง ๆ
ไม่มีการวิ่งนำ ไม่มีการรวบรวมแรง เพียงแตะปลายใบมีดลงบนพื้นน้ำแข็งเบา ๆ ร่างทั้งร่างของเขาก็ไถลออกไป
ช่วงแรกเป็นเพียงการก้าวไขว้พื้นฐาน วาดวงโค้งขนาดใหญ่และเงียบงันบนผืนน้ำแข็ง แขนทั้งสองข้างปล่อยลงข้างลำตัวอย่างเป็นธรรมชาติ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ทั่วทั้งร่างดูราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมเงียบ ๆ อยู่เพียงลำพัง
อันจิ่วหาที่ยืนเหมาะ ๆ แล้วเปิดสมุดบันทึก จดบันทึกไปพลาง มองเขาเงียบ ๆ ไปพลาง