งานพรีเซนเทชันออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ทั้งสองยืนอยู่หน้าชั้นเรียน อันจิ่วเป็นคนบรรยายหลัก ส่วนไป๋หุยคอยเสริม ทั้งคู่รับส่งกันไปมา ตรรกะไร้ช่องโหว่
เมื่อสไลด์ PPT หน้าสุดท้ายจบลง ห้องเรียนก็เงียบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงปรบมือจะดังขึ้นอย่างกึกก้อง
ศาสตราจารย์ถอดแว่นออก ยิ้มพลางส่ายหน้า “พวกคุณสองคนเข้าขากันดีเหลือเกิน ราวกับสวรรค์ลิขิตให้เป็นคู่กันเลย”
เขากวาดตามองไปมาระหว่างไป๋หุยกับอันจิ่ว แล้วพูดหยอกว่า “หรือว่าพวกคุณเป็นแฟนกันอยู่แล้ว”
เสียงหัวเราะแซวดังขึ้นสองสามเสียงในห้องเรียน ส่วนคนที่รู้ว่าอันจิ่วมีแฟนคนอื่นอยู่แล้วก็เริ่มหันมาสบตากัน สีหน้าพิลึกพิลั่น
ลูกกระเดือกของไป๋หุยขยับ เขาเหลือบมองอันจิ่วด้วยหางตา
อันจิ่วไม่ได้มองเขา เพียงยิ้มแล้วส่ายหน้า ก่อนตอบอย่างเป็นธรรมชาติว่า “เป็นเพื่อนกันค่ะ”
ไป๋หุยละสายตา หลุบขนตาลง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
สิ่งที่เธอพูดก็ไม่ได้ผิดอะไร แฟนของเธอเป็นคนอื่น
ไป๋หุย ต่อให้พวกคุณเข้าขากันแค่ไหน แฟนของเธอก็ยังเป็นคนอื่นอยู่ดี
พอเสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น อันจิ่วก็หิ้วกระเป๋าเดินออกไปทันที ช่วงเวลาที่ตัวติดกันตลอดสองสัปดาห์สิ้นสุดลงในวันนี้แล้ว เธอต้องถอยห่างโดยพลัน ใช้ความเคยชินสร้างความแตกต่างให้เห็นชัด
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ไป๋หุยก็เรียกเธอจากด้านหลัง
อันจิ่วหันไปมอง ก็เห็นไป๋หุยหยิบถุงกระดาษสีส้มออกมาจากกระเป๋าเป้ เป็นของแอลวี ดูจากขนาดแล้วน่าจะเป็นกระเป๋าใบเล็ก
“พรีเซนเทชันจบแล้ว คะแนนก็สูงมาก”
อันจิ่วชะงักไป
ไป๋หุยยื่นถุงเข้ามาตรงหน้าเธอเล็กน้อย “ของขวัญฉลองที่ได้ร่วมงานกัน”
อันจิ่วไม่ได้ยื่นมือไปรับ เพียงเอียงคอมองเขาแล้วเลิกคิ้ว “คุณชาย ทุกครั้งที่พรีเซนเทชันสำเร็จ คุณซื้อแอลวีให้คนอื่นด้วยเหรอ งั้นหลายปีมานี้ฉันพลาดไปตั้งเยอะเลยสิ”