ราวกับรู้มาก่อนว่าข้อเสนอนี้จะไม่ผ่านแน่ ก่อนที่บอสจะเอ่ยปาก อิ่งซูก็พูดต่อ “หรือไม่…ย้ายผมไปอยู่ทีมสองก็ได้ครับ”
“สรุปคือ ห้ามให้เธอเข้ามา” เขาพึมพำเสียงต่ำ
คำปฏิเสธที่บอสเตรียมไว้ก็ถูกอมไว้ในลำคอเสียแล้ว
จริงด้วย เทียบกับแรงกระเพื่อมที่คำว่า “หยุดไลฟ์” จะก่อให้เกิด การให้หมู่ยีไปไลฟ์ทีมสองดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
ทั้งได้หยุดไม่ให้เหตุการณ์พัดซ้ำเข้ามากระทบห้องไลฟ์ทีมหนึ่ง กระทบรายได้ของทีมหนึ่ง และยังได้พากระแสน้ำไหนหนึ่งไล่ให้ทีมสองอีกต่างหาก
แค่ว่า…
“ไปอยู่ทีมสองแปลว่าทรัพยากรทุกอย่างต้องลดระดับตามไปด้วยนะ” บอสขมวดคิ้วกล่าว
ถึงบอสจะรู้ว่าอิ่งซูคู่ควรกับมันก็เถอะ แต่การให้สิทธิพิเศษกับอิ่งซูตอนที่เรื่องยังอยู่ในจุดพีคย่อมเป็นการทำลายเขา
“แน่นอนครับ ไม่มีปัญหา”
เมื่อเข้าใจว่าบอสเห็นด้วยแล้ว ความมืดมนในดวงตาก็จางลงอยู่บ้าง
ความคิดของอิ่งซูตอนนี้ง่ายมาก
สมองที่ยังถูกความคลั่งร้อนจากเมื่อคืนครอบครองอยู่เหลือเพียงความคิดเดียว
เขาไม่อยากเห็นเธอ
จริง ๆ คำว่า “ไม่อยาก” ก็ยังไม่เป๊ะอยู่ดี เขาแค่ไม่รู้ว่าจะเจอหน้าเธอกันยังไง
ฉากนั้นจะเป็นยังไง จะทำให้เขาสบายใจขึ้นหรือจะทรมานยิ่งกว่าเดิม
หลิวเคอที่หมอบราอยู่มุมห้องมานานก็ยกหัวขึ้นในที่สุด “บอสเฉิ่งครับ ฝ่ายบุคคลบอกว่าคุณอันจิ่วยื่นขอลาประจำปีไว้เมื่ออาทิตย์ก่อน เริ่มลาตั้งแต่วันนี้แล้ว ใบอนุมัติในระบบนี่คุณกดอนุมัติเองด้วยนะครับ”
บอสทรุดหน้าผาก “ได้ งั้นก็อย่าไปรบกวนเวลาพักผ่อนเธอเลย”
เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา “เรียกประชาสัมพันธ์กับกฎหมายประชุมด่วนชั้นสอง จัดการเรื่องหมู่ยีก่อน แล้วก็เรื่องหลิวเคอด้วย…แน่นอนว่าฉันจะฟ้องเขาสิ”