อิ่งซูหยิบกาต้มน้ำมารินน้ำร้อนใส่แก้วสักหนึ่งใบ
เขาจิบไปหนึ่งอย่าง แต่ความคัน ๆ ในอกกลับไม่ยอมทุเลาลงเสียที
วินาทีถัดมา เขาก็ไอรุนแรงจนน้ำตาแห้ง ๆ พุ่งออกมาตามสะเทือน
แต่เขากลับไม่ยอมจิบน้ำอีกเพื่อพยายามกดมัน กลับก้มหน้าลงไอสุดชีวิตแบบนั้น ราวกับจะไออะไรบางอย่างออกมาจากก้นบึ้งลึก ๆ ของร่างกายให้ได้
ช่วงนี้เขามีความสุขไม่ลงจริง ๆ วิธีการเล็ก ๆ ของผู่เถาในบริษัทเขาจะไม่เอาความก็ได้ แต่มันก็แสร้งทำเป็นยังไม่รำคาญไม่ได้จริง ๆ
แต่ที่ทำให้เขารู้สึกไร้ทางสู้ยิ่งกว่า คือพัสดุที่โผล่มาหน้าประตูบ้านเขาร่ำไป
เขาเกลียดกลิ่นเลือดเป็นที่สุด
ขอบคุณพัสดุพวกนั้น หลายวันมาเมื่อไรหลับตาปุ๊บ เขาก็รู้สึกว่าทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นนั้น
เขาจึงทำได้แค่อาบน้ำวันละหลายรอบ บวกกับต้องลงไปทิ้งขยะทุกวัน แล้วก็เต้นในไลฟ์จนเหงื่อแตก สุดท้ายก็เลยป่วยเป็นหวัดสำเร็จในที่สุด
ส่วนทำไมไม่คิดจะแจ้งความ ก็เพราะกระแสวิจารณ์ที่โปะตัวเขาอยู่ตอนนี้มันเยอะเกินไป
การไม่แจ้งความ เป็นเหมือนสิ่งเดียวที่สินค้ามูลค่าตกฮวบแบบเขาจะทำได้โดยไม่เพิ่มภาระให้บริษัทที่ยังจ้างเขาอยู่
อิ่งซูเปิดโทรศัพท์ขึ้น รายชื่อเพื่อนบนไวชัทมีเรี่ยราดไม่ถึงสิบ
เขากดเปิดแชทที่อยู่บนสุด บทสนทนากับอันจิ่วยังหยุดค้างอยู่แค่คืนวันนั้น
คืนที่เขาส่งจรวดให้สวี่อั๋ง
ที่แท้การล้างแค้นของเธอเริ่มตั้งแต่คืนนั้นแล้วสินะ คิดดูดี ๆ แล้ว ก้าวทุกก้าวของสวี่อั๋งที่ไต่ขึ้นไป ล้วนก้าวทับตัวเขาขึ้นไปทั้งนั้น