อยากนั่งเบาะข้างคนขับเหรอ?
ไป๋หุยรู้สึกขมับเต้นตุบ ๆ ความคิดของผู้หญิงตรงหน้าเกินขอบเขตความเข้าใจของเขาไปไกลแล้ว
ยังไม่ทันได้ห้าม ไป๋หลานก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตามสัญชาตญาณ “กะ...ก็ได้ค่ะ”
อันจิ่วยกมุมปากขึ้น ย้ายที่กับไป๋หลาน แล้วเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าเข้าไปนั่ง
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไป๋หุยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเปิดประตูฝั่งคนขับเข้าไปนั่ง แล้วสตาร์ตรถ
อันจิ่วคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย สายตาก็จับจ้องไป๋หุยอย่างไม่คิดปิดบัง
สายตานั้นไม่ได้หนักหน่วงอะไร แต่กลับราวกับมีรูปร่าง จนเหมือนค่อย ๆ บดไล้ไปตามผิวของไป๋หุย ทำเอานิ้วที่จับพวงมาลัยของเขาเกร็งแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขากัดฟัน ไม่สนใจเธอ แล้วขับรถออกจากตรอกไปรวมกับการจราจร
ไป๋หลานไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยฮ่องกง แต่เรียนที่มหาวิทยาลัยเมือง สองสถาบันนี้แห่งหนึ่งอยู่เกาหลุนถง อีกแห่งอยู่พอกฟูหลิน ทิศทางอยู่กันคนละฟากเลย
ไป๋หุยไปส่งน้องสาวที่มหาวิทยาลัยเมืองก่อน พอจอดรถเรียบร้อย ไป๋หลานก็ร่ำลาทั้งสองคนแล้วลงจากรถ
จนกระทั่งเงาของไป๋หลานหายไปท่ามกลางผู้คนตรงประตูมหาวิทยาลัย ไป๋หุยจึงสตาร์ตรถอีกครั้ง
ในรถเหลือกันอยู่แค่สองคน ความกังวลเพียงน้อยนิดที่อันจิ่วยังมีอยู่ดูเหมือนจะหายวับไป เธอเริ่มมองสำรวจไป๋หุยอย่างโจ่งแจ้งยิ่งกว่าเดิม
ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังคงพัดหึ่ง ๆ ทิวทัศน์ริมถนนนอกหน้าต่างเลื่อนถอยหลังไปทีละฉาก
จู่ ๆ ไป๋หุยก็หักพวงมาลัยอย่างแรง ไม่ได้ขับต่อไป แต่เลี้ยวเข้าไปในถนนสายย่อยอันเงียบสงัดไร้ผู้คน ก่อนจะจอดชิดข้างทางในที่สุด
เขาไม่ได้ดับเครื่อง ไม่ได้หันหน้าไปมอง มือทั้งสองยังกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว