มือที่กำตะเกียบของไป๋หุยพลันบีบแน่น เขาชะงักไปเต็มสามวินาที ก่อนจะหันไปมองเฉินอันจิ่วอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ส่วนอีกฝ่ายกำลังเลือกเขี่ยขนมผักกาดที่เฉินเล่อฉินคีบมาให้พอดี ใบหน้าหันข้างให้ไป๋หุย สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ น้ำเสียงออดอ้อน “อันนี้มันเกินไป ฉันไม่เอา”
ความรู้สึกชวนให้เหลวไหลผุดขึ้นมาในใจเขา ราวกับสัมผัสทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา หรือไม่ก็เมื่อคืนเขาอดนอนเล่นเกมจนสมองพังไปแล้ว
แต่ไม่ใช่ เท้าข้างนั้นไม่ได้หยุด ยังเริ่มวนเวียนอยู่บนหน้าแข้งของเขาอย่างแผ่วเบาราวกับจงใจ ปลายรองเท้าเกี่ยวผ้าเนื้อบางขึ้นลง เสียดสีกับผิวของเขา
ลมหายใจของไป๋หุยรวนเร เขาอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว แต่ไม่เคยถูกใครปฏิบัติแบบนี้มาก่อน
เฉินอันจิ่วกล้าดียังไง? ในหัวเขามีแต่คำถามนี้
เขายังคิดไม่ตก ความละอายก็ไล่ตามมาทัน กลางวันแสก ๆ ต่อหน้าคนมากมาย เขาต้องพูดอะไรสักอย่างให้ผู้หญิงคนนี้หยุดเดี๋ยวนี้!
เขาอ้าปาก แต่ยังไม่ทันได้พูดคำว่า “เฮ้” เสียงของไป๋หลานก็ดังขึ้นข้าง ๆ “พี่ เป็นอะไรไปคะ? หน้าแดงมากเลยนะ”
ไป๋หุยตัวแข็งทื่อ เขาหันไปมองน้องสาวอย่างเชื่องช้า ในแววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย
และเมื่อได้ยินเสียงเธอ เฉินเล่อฉินกับอันจิ่วก็หันมามองพร้อมกัน
แววตาของเฉินเล่อฉินเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างบริสุทธิ์ใจ ส่วนอันจิ่วซึ่งเป็นต้นเหตุของเรื่อง กลับทำหน้าใสซื่อไร้เดียงสาเสียยิ่งกว่าใคร
ในหัวของไป๋หุยมีเสียงหึ่งดังขึ้น
บ้าเอ๊ย ฉันเป็นอะไรไป? แล้วจะพูดยังไงดี?
จะบอกเฉินเล่อฉินว่าแฟนของคุณกำลังใช้เท้าเล่นงานผมอยู่ใต้โต๊ะงั้นเหรอ?
เขายังจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ยังจะเป็นเพื่อนกับเฉินเล่อฉินต่อได้ไหม? ยังจะกล้ามองหน้าน้องสาวตัวเองอีกหรือเปล่า?