อันจิ่วเดินมาถึงโต๊ะ เฉินเล่อฉินลุกขึ้นยืนแล้ว ก่อนจะรับกระเป๋าจากมือเธอไปถือให้
“ไปนานจัง ไปทำอะไรมา?” เฉินเล่อฉินโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเจือความเป็นห่วงเอาใจ “ไม่สบายหรือเปล่า?”
“ไม่เป็นไร แค่ไปล้างมือมา” อันจิ่วตอบส่ง ๆ แล้วนั่งลง
เธอเหลือบมองฝั่งตรงข้าม ไป๋หุยก้มตาลง ราวกับไม่สนใจความเคลื่อนไหวทางนี้เลยสักนิด
แต่ไป๋หลานต่างหาก ทันทีที่เฉินเล่อฉินกระตือรือร้นรับกระเป๋าจากมืออันจิ่ว ริมฝีปากของเธอก็เม้มแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงไปจัดการกับตะเกียบตรงหน้า
“ผมสั่งฮะเก๋ากับขาไก่ให้คุณ คุณชอบกินฮะเก๋าไม่ใช่เหรอ ร้านนี้อร่อยมากจริง ๆ”
เฉินเล่อฉินเลื่อนเข่งฮะเก๋ามาตรงหน้าเธอ พร้อมจัดตะเกียบไว้ให้เรียบร้อย “ยังร้อนอยู่ รีบกินสิ”
อันจิ่วยังไม่ทันได้ตอบ เสียงหัวเราะเยาะเบา ๆ ก็ดังมาจากฝั่งตรงข้าม
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นไป๋หุยยกถ้วยชาขึ้นมาแล้ว ริมฝีปากบางแนบอยู่กับขอบถ้วย ดวงตาหลุบต่ำราวกับกำลังลิ้มรสชา แต่เสียงหัวเราะเยาะนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ชา
เฉินเล่อฉินได้ยินเหมือนกัน เขามองไป๋หุยอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้อันจิ่ว “กินตอนร้อน ๆ เถอะ”
อันจิ่วยิ้มบาง ๆ หยิบตะเกียบคีบฮะเก๋าขึ้นมาหนึ่งตัว แล้วค่อย ๆ กัดอย่างไม่รีบร้อน
“อร่อยไหม?” เฉินเล่อฉินรีบโน้มตัวเข้ามาถาม
“อืม” อันจิ่วพยักหน้า “ของที่คุณสั่งต้องอร่อยอยู่แล้ว”
คำพูดนี้ฟังดูขอไปทีอยู่บ้าง แต่พอคนพูดเป็นอันจิ่ว แถมยังมีดวงตาหยาดเยิ้มที่หางตายกขึ้นเล็กน้อย ต่อให้เป็นคำหวานที่พูดส่ง ๆ ก็ยังเหมือนกำลังส่งสายตาหยอกเย้า