“พูดถึงอะไรเหรอ?” หลี่หลานเลิกคิ้ว “พูดว่าเธอเก่งแค่ไหน จะได้เล่าเรื่องราวอันรุ่งโรจน์ของเธอให้ลูกศิษย์ฟัง ปลุกกระแสบูชาบุคคลกันสักหน่อย”
“เรื่องบูชาบุคคลน่ะ อย่าไปทำเลยดีกว่า”
อวี่เยี่ยนเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วยื่นน้ำในมือให้อันจิ่ว “ฟังอยู่นานแล้ว ดื่มน้ำสักหน่อย”
อันจิ่วรับน้ำมา กล่าวขอบคุณ แล้วดวงตาก็โค้งขึ้น “อาจารย์ทั้งสองคนเก่งทั้งคู่ หนูบูชาทั้งคู่เลยค่ะ”
อวี่เยี่ยนมองเธอซ้ำอีกครั้ง คงไม่คิดว่าเธอจะรับมุกต่อเองแบบนี้
“เธอนี่พูดจาเก่งจริง ๆ” อวี่เยี่ยนเบนสายตาไปทางอื่น แล้วยื่นกาแฟให้หลี่หลาน “เหนื่อยหน่อยนะ ขอบคุณที่สละเวลาให้เธอ”
เขาหมายถึงการให้เธอนั่งฟังในห้องอัด
โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ นอกจากโครงการฝึกฝนมือใหม่ที่วางแผนไว้แล้ว นักพากย์เสียงระดับแนวหน้าหลายคนก็ไม่ชอบให้ใครมานั่งฟังตอนอัดเสียงตามปกติ
หลี่หลานเป็นคนที่ไม่รังเกียจ แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครเอ่ยปากขอแล้วเธอจะตอบตกลง
เมื่อคืนพอประกาศโครงการฝึกสอนมือใหม่ออกมา เธอก็กำลังคิดอยู่ว่าจะไปคุยกับคนอื่น ๆ สักสองสามคนดีไหม ลองนัดเวลาแลกกันไปนั่งฟังในห้องอัด
ไม่คิดเลยว่าตัวเองยังไม่ทันได้เอ่ยปาก อวี่เยี่ยนก็เป็นฝ่ายมาหา แถมยังนัดเวลาเธอในวันนี้ไว้เรียบร้อย
หลี่หลานรับกาแฟมา แล้วแกล้งจุ๊ปากหยอก “กาแฟแค่แก้วเดียวคิดจะส่งฉันไปงั้นเหรอ?”
“สองแก้ว” อวี่เยี่ยนยิ้ม “อีกแก้วให้คนเอาไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานเธอแล้ว เที่ยงนี้กินข้าวก็เอาไปฝากสามีเธอด้วยสิ”
หลี่หลานส่ายหน้า ฮึเสียงหนึ่ง แล้วหันไปบอกอันจิ่ว “ดูสิ อาจารย์เธอคนนี้รู้จักจัดการเรื่องมนุษยสัมพันธ์ดีจริง ๆ”