แต่เพิ่งวันแรก มื้อแรกก็กินกันอย่างมีความสุข เขาเลยยังไม่ทำตัวเป็นคนขัดบรรยากาศตอนนี้
อวี่เยี่ยนเก็บสายตากลับ แล้วกินต่อ
พออันจิ่ววางตะเกียบ อวี่เยี่ยนก็ยกมือเรียกเจ้าของร้าน แล้วสแกนจ่ายเงิน
“กลับแล้วหรือ”
อันจิ่วลุกขึ้น ดันเก้าอี้กลับเข้าที่เบา ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็เดินมายืนข้างเขา
เร็วเหมือนกันนะ อวี่เยี่ยนคิดในใจ
ทั้งสองเดินออกจากร้านบะหมี่ด้วยกัน อวี่เยี่ยนก้าวไม่เร็ว พอเดินผ่านร้านอาหารแห่งหนึ่งก็ชี้ไปเหมือนแค่ชี้ส่ง ๆ ว่า “ร้านนั้นก็ไม่เลว”
เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ข้าง ๆ ยังมีร้านน้ำสมุนไพรแบบกวางตุ้งด้วย”
“ร้านน้ำสมุนไพรหรือคะ” อันจิ่วมองตามไปอย่างแปลกใจ “เปิดอยู่แถวนี้ด้วยหรือ คนปักกิ่งชอบดื่มกันเหรอ”
อวี่เยี่ยนพูดเนิบช้า “คนปักกิ่งชอบดื่มหรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่เปิดอยู่ใกล้ที่ทำงานเราพอดี”
เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วเหลือบมองเธอ รอยยิ้มตรงมุมปากลึกขึ้นเล็กน้อย “ใครกินอะไรจนเจ็บคอ แล้วไม่รู้จักดูแล ก็ต้องโดนกรอกให้ดื่ม”
อันจิ่วกะพริบตาปริบ ๆ
อวี่เยี่ยนเก็บสายตากลับ เดินต่อไป พลางพูดเสริมด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ของนี่ขมมากนะ”
ขมยิ่งกว่าชาเสียอีก
……
ทั้งสองกลับถึงบริษัท อวี่เยี่ยนเหลือบดูเวลาแล้วถามว่า “บ่ายสามมีงานอัดเสียงรายการหนึ่งใช่ไหม”
“ค่ะ” อันจิ่วพยักหน้า “มีงานเสียงกลุ่มประกอบฉากของละครวิทยุที่ต้องอัด”
“เสียงกลุ่มประกอบฉาก” เป็นศัพท์เฉพาะในวงการพากย์เสียง หมายถึงเสียงประกอบจากกลุ่มคน หากแยกอธิบายก็คือ กลุ่ม หมายถึงมีนักพากย์เสียงหลายคนมาร่วมพากย์ ส่วนเสียงประกอบฉากคือเสียงอื่น ๆ ที่ไม่ใช่บทสนทนาของตัวละครหลัก