"โอ๊ยยะกุ แค่พักเดียวเด็กตัวจิ๋วก็จะโตเป็นผู้ใหญ่ซะแล้ว"
เจียงอันเซียนถอดถอนอยู่ในห้องซ้อม "วันนี้ว่าจะกลับไปฉลองให้เธอ แต่โดนปฏิเสธต่อหน้าต่อตา เขาบอกว่าอยากฉลองกับเพื่อนมากกว่า"
"ก็เรื่องปกตินะ วัยรุ่นยุคนี้ ต่างคอยแตะศูนย์นาฬิกาเพื่อจะยื่นไอดีเข้าผับกันเลยล่ะ!"
ชุยจื้อเห่าที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่แม้แต่จะเงยหน้าก็ไม่เงย
"อ๋อ ก็จริงครับ" เฉอรุ่ยจวิ้นว่า "ผมเคยเห็นลูกพี่ลูกน้องผมเป็นแบบนั้นมาก่อน"
พักเอินเจี๋ยทำท่าเต้นต่อเนื่องกับกระจกอยู่ไม่กี่ท่า แล้วจึงวางมือ เดินไปคล้องไหล่เจียงอันเซียน
"เอาเป็นเรื่องนั้นมากกว่าครับพี่ ผมว่าพี่ควรสนใจมากกว่าว่าเพื่อนน่ะ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงเนี่ย?"
"ก็แหมะ" หนูน้องที่สุดของวงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น "แล้วพี่จื้อหยวนหายไปไหน?"
ทุกคนจึงเลิกยุ่งกับเจียงอันเซียน หันไปกวาดตามหาคนในห้องซ้อม
ไม่มีวี่แววของฉินจื้อหยวนเลย
ตั้งแต่ชุยจื้อเห่าเอ่ยคำว่าผับออกมา ฉินจื้อหยวนก็เปิดประตูออกไปแล้ว
ห้าวันที่อันจิ่วพูดไว้ผ่านไปราวกับสายลม หันมาอีกทีตอนนี้เที่ยงคืนวันนี้เธอก็จะบรรลุนิติภาวะแล้ว
ฉินจื้อหยวนยกมือลูบกระเป๋าเสื้อคลุมด้านนอก ตรงนั้นมีกล่องสร้อยคอใบหนึ่ง เป็นอัญมณีคาร์เนเลียนแดงยี่ห้อวีซีเอ ของขวัญวันบรรลุนิติภาวะที่เขาเตรียมไว้ให้เธอ
สีแดง เหมือนเปลวไฟ ก็เหมือนอย่างเธอ
เขาลูบมันเบา ๆ แล้วดังกับความคิดอะไรสักอย่าง จึงดึงโทรศัพท์จากอีกกระเป๋าหนึ่ง เปิดเข้าช่องข้อความ จ้องมองหน้าจอแชตระหว่างเขากับเธอ