“씨발 (ควายแท้ )”
นี่ราวจะเป็นครั้งแรกในรอบ 23 ปีของกึมจีวอน ที่คำสำหรากล้ามาโผล่ในหัวสมองเขาแบบนี้
เขารู้สึกเหมือนในร่างกายตอนนี้มีดวงไฟลุกขึ้นมา แล้วลามผ่านเส้นเลือดไปยังทุกอวัยวะอย่างรวดเร็ว
ลำคอเหมือนถูกไฟคลอก แม้แต่หัวใจก็เหมือนถูกเผา แห้งแตกจนเจ็บแปลบ
นางทำอะไรน่ะ นางกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง?
แม้ว่านี่จะเป็นการแก้แค้นที่มีเป้าหมายเป็นเขา แต่นางกล้าทำร้ายร่างกายตัวเองแบบนี้ได้ยังไง
กึมจีวอนเหมือนสัตว์ที่ติดกับดัก บีบเสียงครวญครางแหบพร่าที่เจ็บปวดออกมาจากลำคอ
ตอนนี้ ทุกนาทีทุกวินาที สำหรับเขาคือการทรมานอย่างแท้จริง
เขาไหลลงนั่งกับพื้นช้า ๆ ตามแผงประตู นั่งลงบนพื้นเย็นเฉียบโดยไม่เหลือสภาพท่าทางใด ขาทั้งสองงออย่างไร้แรง
ทั้งที่ฝากเพื่อนไปตรวจสอบแล้ว แต่อีกมือของเขากลับยังค้นหาซ้ำ ๆ อย่างเป็นจังหวะเครื่องจักร
โรงแรมที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเข้าพักได้
เขากวาดดูคอมเมนต์ทั้งหมด แล้วหยิบพวกที่แนบรูปมาเทียบกับรูปนั้นทีละใบ
กึมจีวอนไม่อยากเห็นรูปนั้นแม้แต่ตาเดียวแล้ว
แต่เพื่อหาห้องที่เลย์เอาต์เหมือนฉากหลังในภาพ ก็ต้องดูจึงจะรู้
ดวงตามองอะไรไม่เห็นแล้ว แต่ก็ยังต้องมอง
"OO: เจอแล้วพี่จีวอน โรงแรมนี้แหละ ให้ผมจัดการพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ไหม"
กึมจีวอนตอบกลับว่าโอเค ยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า แล้วลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เหยาะย่างก้าวยาว ๆ ออกไปนอกประตู
……
“ผมรู้สึกได้แหละว่าเขากำลังจะมา คุณควรรีบขึ้นไปบนเตียงซะก่อนเถอะ”