กึมจีวอนกระชากตัวอันจิ่วออกจากให้พ้นมือ
ระยะห่างของทั้งสองพุ่งถอยหลังทันที ฝ่ายหลังถูกแรงนั้นเล่นเอาเจ็บอยู่ไม่น้อย แต่เธอไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว แถมยังไม่เหลือบมองเขาด้วยซ้ำ
เธอเองก็ดูเหมือนจะตกใจอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อ
กึมจีวอนมองเธออยู่นาน ย่อยทุกอารมณ์ที่พุ่งพรวดในอกให้หมดจนหมดเรื่อง สีหน้าเย็นชาแล้วจ้องมองเธอตรง ๆ
“เจียงอันจิ่ว แกนึกว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่?”
เขาหยันเบา ๆ “อย่ามาบอกนะว่าเรื่องนี้ก็ทำกับพี่ชายเหมือนกัน”
อันจิ่วกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วหันมาสบตาเขา
เธอสำรวจคิ้วตาที่พาดพลังความโกรธของเขาอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมา
“ก็เพราะนายน่ารำคาญน่ะสิ”
เธอเกร็งไหล่ ทำหน้าไม่สะทกสะท้าน “สั่งห้ามไม่ให้ทำโน่นทำนี่ก็น่ารำคาญ สอบถามเรื่องส่วนตัวก็น่ารำคาญ สั่งว่าห้ามทำอะไรก็น่ารำคาญอีก”
กึมจีวอนมองเธอแทบไม่เชื่อสายตา
“ขว้างเสื้อผ้าให้ก็น่ารำคาญ ทำหน้าตาตอนซื้อมือถือให้ก็น่ารำคาญ”
ยิ่งพูดยิ่งเร็วขึ้น แต่ขอบตากลับแดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่าเป็นเมื่อไหร่ “พูดแต่เรื่องไร้สาระเหมือนคำสอนคุณลุงก็น่ารำคาญ ท่าทางตอนกระแทกมือถือลงพื้นก็น่ารำคาญ”
อันจิ่วไล่เรียงทีละเรื่องทีละเรื่อง น้ำตาก็ไหลรินราวเม็ดหยดทีละหยด
ตาแฉะไปด้วยน้ำค้าง สุดท้ายหญิงสาวแทบจะตะโกนออกมา “แหม่! ที่หุงข้าวให้กินกับสอนโจทย์ให้ทำน่ะ น่ารำคาญที่สุดเลย!”
ความไม่เชื่อสายตาในดวงตากึมจีวอนโปรยหายไป เปลี่ยนเป็นอารมณ์บางอย่างที่บรรยายได้ยาก
เขามองเธอแบบเซ่อ ๆ จนกระทั่งเธอกุมหน้าแล้วย่อยตัวลงนั่งยอง ๆ มือของเขายกขึ้นเองโดยไม่ทันคิดจะค้ำเธอไว้ แต่เธอกลับพุ่งตีมือนั้นทิ้งอีก