กินของคนแล้วปากสั้น รับของคนแล้วมืออ่อน
อันจิ่วไม่ลังเลเลย ตัดสินใจยอมจำนนซะเลย
แต่ปากก็ยังพูดว่า “เธอนี่ลงลึกกับบทบาทพี่เลี้ยงเกินไปหรือเปล่า จบวันนี้แล้ว เธอก็…”
เธอพูดไม่จบ
กึมจีวอนเหลือบมองเธอนิดหนึ่ง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “วันนี้เพิ่งเริ่มต้น”
แปดโมงเช้า ก็แน่นอนว่าเป็นช่วงเริ่มต้นของวันจริง ๆ
แต่อันจิ่วสังเกตเห็นว่ามุมปากของกึมจีวอนถูกกดลงนิดหนึ่ง
แค่ตอนเช้าอารมณ์ก็บูดขนาดนี้ ดูท่าวันนี้คงไม่มีอะไรดีกว่านี้ไปกว่านี้
“จะกินอะไร” กึมจีวอนชัดว่าไม่อยากแย่งเรื่องนี้กับเธอนาน “ฉันจะทำเอง”
“อีกแล้วเหรอ การ์ดสถานะต่อไป” อันจิ่วแหย่ต่อเพราะสงสัยจริง ๆ “แต่พี่ชายฉันไม่เคยทำข้าวให้ฉันกินเลยนะ”
กึมจีวอนคิดว่า การ์ดเหล่านั้นมันมีพลังวิเศษเกินไปแล้ว
ไม่งั้นทำไมอันจิ่วถึงเรียกเจียงอันเซียนว่า ‘พี่ชาย’ ได้ลื่นปากขนาดนี้
เขาจำได้แบบแม่นว่าเมื่อเมื่อวานตอนบ่าย ข้างเครื่องขายของอัตโนมัตินั้น เธอเช็ดน้ำตาด้วยเสื้อของเขาพร้อมพูดว่าให้เจียงอันเซียนจ่ายค่าเสียหาย
แต่คนที่ทำทุกอย่างตลอดมาน่ะ เขาคนนี้เอง ส่วนเจียงอันเซียนทำได้แค่เสนอไอเดียให้ทีมงานเท่านั้น
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น กึมจีวอนก็ขมวดคิ้ว แล้วระบายอารมณ์ทั้งหมดทิ้ง “ไม่ใช่ เพียงแค่ฉันต้องกินข้าวเท่านั้น”
อันจิ่วว่า “งั้นเธอกินอะไร ฉันกินอย่างนั้นก็แล้วกัน”
กึมจีวอนเหลือบเธอหนึ่งครั้ง
“อะไร?” อันจิ่วปะทิตับเร็ว “ทำไมมองด้วยตาขนาดนั้น ในเรื่องกินฉันไม่ได้เลือกขังเว้ย”