คำพูดต่อจากคำว่า “เธอ” ของทากิซาว่า มากิโกะ สุดท้ายก็ไม่ได้หลุดออกมาจากปาก
ที่นี่คือโรงพยาบาล เป็นสถานที่สาธารณะที่มีคนเดินไปมาอยู่มากมาย พลาดนิดเดียวก็อาจถูกถ่ายรูปได้ เธอจึงเพียงจ้องอันจิ่วเขม็ง แล้วหันหลังเดินจากไป
อันจิ่วไม่ได้มองตามแผ่นหลังของเธอ แต่หันตัวเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ยกมือผลักประตูห้องผู้ป่วยให้เปิดออก
เสียงบานพับประตูหมุนดังขึ้นเบา ๆ คนบนเตียงที่หลับตาสนิทอยู่ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปนิ่งสนิทอย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วพริบตา อันจิ่วก็รู้ได้ว่าเขากำลังแกล้งหลับ
เธอไม่ได้เปิดโปงเขาทันที เพียงย่องเบา ๆ ไปข้างเตียง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ สายตาจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเขา
ท่าทางแกล้งหลับของทากิซาว่า ฮารุกะดูสงบมาก เมื่อปิดดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความเย็นชาแล้ว ถึงขั้นเรียกได้ว่า “ว่าง่าย” เลยทีเดียว
อันจิ่วมองเขาอยู่สองสามวินาที จากนั้นก็ยื่นมือออกไป ใช้ปลายนิ้วปัดผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผากเขาออกเบา ๆ
การเคลื่อนไหวของเธออ่อนโยนมาก ปลายนิ้วดูราวกับเผลอสัมผัสผิวที่เย็นเล็กน้อยของเขาโดยไม่ตั้งใจ
แทบจะในทันที ร่างกายของทากิซาว่า ฮารุกะก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างแผ่วเบาและแปลกใหม่ โชคดีที่เขารีบใช้มือซึ่งซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มหยิกตัวเองแรง ๆ ก่อนจะผ่อนคลายลงภายในเวลาไม่ถึงวินาที
“เหนื่อยมากเลยใช่ไหม เล็กเหยา” อันจิ่วพูดเสียงเบา น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับเสียงถอนหายใจ “หลับพักให้สบายนะ”
จากนั้นเธอก็ไม่ได้ใช้ท่าทีที่สนิทสนมกว่านี้ไปยั่วเด็กหนุ่มน่าสงสารที่กำลังแกล้งหลับอีก
อันจิ่วขยับท่านั่งเล็กน้อย แล้วเอียงตัวไปด้านข้าง ปรับให้ตัวเองอยู่ในมุมเฉียง