ทากิซาว่า ฮารุกะ นอนคว่ำอยู่บนเตียง ซุกหน้าลงในหมอน พยายามบังคับตัวเองให้ผ่อนคลาย
นี่เป็นเรื่องปกติ นี่คือการฝึกฟื้นฟู นี่คือการฝึกฟื้นฟูตามปกติ
คราวก่อนเธอก็จับผมแล้ว จับผมแล้ว จับแล้วนะ
เขาพร่ำท่องประโยคเหล่านี้ซ้ำ ๆ ในใจอย่างสุดกำลัง พยายามใช้สามัญสำนึกและเหตุผลกดความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในร่างกายลงไป
แต่พอมือของอันจิ่วแตะลงบนเอวด้านหลัง เขาก็แข็งทื่อไปทั้งตัว
ฝ่ามือของเธอร้อนผ่าว ปลายนิ้วออกแรงพอเหมาะ ค่อย ๆ คลึงไปตามแนวกล้ามเนื้อ
ความอบอุ่นนั้นยังคงซึมผ่านผิวหนังเข้าไปข้างใน ให้ความรู้สึกซาบซ่านยุบยิบ ทากิซาว่า ฮารุกะแทบจะรู้สึกได้ในทันทีว่ามีบางอย่างในส่วนลึกของกล้ามเนื้อกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทีละน้อย
“ผ่อนคลายหน่อย” เสียงของเธอลอยมาจากเหนือศีรษะ ขณะที่มือยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด
ทากิซาว่า ฮารุกะสูดหายใจลึก พยายามไม่คิดว่ามือนั้นกำลังแตะอยู่ตรงไหน
แต่บางอย่างก็ใช่ว่าจะควบคุมได้ด้วยการ “ไม่คิด” พอปลายนิ้วของเธอไล่ลงไปตามสองข้างแนวกระดูกสันหลัง ผ่านรอยบุ๋มตรงเอว แล้ว… ทากิซาว่า ฮารุกะก็เกร็งตัวขึ้นมาทันที
กระแสความร้อนสายหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากท้องน้อยอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เร็วเสียจนเขากดมันไว้ไม่ทัน
การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของบางส่วนทำให้สมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ ร่างทั้งร่างแข็งค้างอยู่บนเตียงนวดราวกับถูกฟ้าผ่า ผิวหน้าที่ซุกอยู่ในหมอนร้อนผ่าวอย่างน่าตกใจ
แต่อันจิ่วกลับเหมือนไม่ทันสังเกต มือของเธอไม่รู้ว่าเลื่อนไปอยู่ตรงด้านหลังต้นขาของเขาตั้งแต่เมื่อไร
ปลายนิ้วของเธอคลึงนวดช้า ๆ ไปตามแนวกล้ามเนื้อ บางครั้งก็แตะโดนจุดที่น่าจะเมื่อยล้า แล้วหยุดชั่วครู่ ใช้นิ้วโป้งกดวนเพิ่มอีกสองรอบ
ทุกครั้งที่หยุด ทุกครั้งที่ปลายนิ้วออกแรงเพิ่ม ล้วนเหมือนดีดสายประสาทที่ตึงเขม็งของเขาเบา ๆ ทำให้กระแสความร้อนสายนั้นยิ่งโหมกระหน่ำ