ประตูหน้าบ้านปิดลงเสียงดัง “ปัง” หนักอึ้งจนแผ่นประตูสั่น
ไฟเซ็นเซอร์ที่ทางเข้าสว่างขึ้น อันจิ่วยังไม่ทันได้ตั้งตัว แผ่นหลังบางเฉียบก็ถูกดันชนเข้ากับบานประตูเย็นเยียบโดยไม่ทันตั้งตัว
เธอร้องเสียงสั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าตามสัญชาตญาณ
กึมจีวอนก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน
หรือจะพูดให้ชัดกว่านั้น ตั้งแต่ลานจอดรถโรงแรมจนถึงตอนนี้ สายตาของเขาแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่เคยหลุดจากตัวเธอ
“……มองอะไรน่ะ”
อันจิ่วแทบจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขาดใจตายอยู่ในสายตาของเขา ในที่สุดจึงต้องเอ่ยออกมา
กึมจีวอนไม่ตอบ เขาเพียงยกมือขึ้น ค่อย ๆ เก็บกิ่งผมที่เลอะเทอะเพราะการแอ่นหลังพิงประตูของเธอให้เข้าที่
“พูดสิ” ความอดทนของเด็กสาวยังคงสั้นเหมือนเดิม เธอขวิดสายตาใส่เขา
กึมจีวอนยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่เพิ่งจะโค้งขึ้นได้ไม่เท่าไร อันจิ่วก็พูดต่ออีกว่า “เฮ่ยคนนั้นโดนเขาโค่นจนเละ จำไว้นะ ต้องจ่ายค่ารักษาให้เขาด้วย”
มือที่กำลังจัดผมให้เธอหยุดค้าง
แบบนั้นเรียกว่าโค้นได้ยังไง เขานึกย้อนกลับไปอย่างรังเกียจ แค่หลังชนโดนนิดหน่อยเอง ก็น่าสงสารขนาดนั้นเลยรึไง
กึมจีวอนพูดเรียบ ๆ ว่า “เจ้าห่วงใยเขาชะมัด”
“แน่สิ” อันจิ่วตอบไม่ลังเลเลย “เขาเป็นคนดี ดีกว่าคนบ้าอย่างเธอนี่ต่างหาก”
“คนบ้า?”
นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่เธอบอกว่าเขามีปัญหา เขาก็มีปัญหาจริง ๆ นั่นแหละ
เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ เขารู้สึกได้ว่ากฎทุกข้อและสติสัมปชัญญะทั้งหมดกำลังพังทลาย
ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องนั้น เขายังคิดอยู่เพียงว่าแค่พาเธอออกมาก็พอแล้ว
แต่พอเห็นเธอนอนแอ่นอยู่บนเตียงครึ่งตัว ยิ้มให้เขา และถ้าเขามาช้าลงแค่เสี้ยววินาทีเดียว เธอก็จะกับคนอื่น……