“ครูคะ หนูทำได้เป็นยังไงบ้างคะ” อันจิ่วผลักประตูเข้ามาแล้วรีบปรี่เข้าหา
อวี่เยี่ยนก้มมองเธอ ดวงตาดำขาวชัดเจนของเด็กสาวเต็มไปด้วยความคาดหวัง ราวกับมีแสงระยิบระยับอยู่ในนั้น
ถามความเห็น แต่หวังจะได้ยินคำชม
อวี่เยี่ยนจึงยกมุมปาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ยอดเยี่ยมมาก ทำได้ดีกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก”
แต่พูดมาถึงตรงนี้ ตามธรรมเนียมสากลแล้วก็ต้องติสักหน่อย
เขาพูดต่อ “แต่เรื่องการรับส่งบทมีปัญหาอยู่บ้าง คุณมัวแต่คอยจังหวะของคนอื่นมากเกินไป บางครั้งคนอื่นก็กำลังรอให้คุณรับช่วงต่อ แต่คุณกลับพลาดจังหวะที่เขาส่งมาให้”
เพราะอย่างนั้นพอเจอบทที่ต้องรับส่งกับคนอื่น ไม่ใช่บทพูดเดี่ยว ๆ เธอก็มักจะลนลาน รับเร็วไปหรือช้าไป ไม่เคยลงตัวพอดีสักที
เขาอ่านประวัติของอันจิ่วแล้ว ที่ผ่านมาเธอส่วนใหญ่เข้าร่วมการแข่งขันพากย์เสียงและรับงานพากย์ทางออนไลน์ ประสบการณ์แบบนี้ในวงการก็แทบจะเรียกว่าเป็นหมาป่าเดียวดาย
เป็นโปรเจกต์ประเภทที่ต่างคนต่างอัดเสียง แล้วค่อยเอามารวมกันทีหลัง
“แต่เพราะคุณมีประสบการณ์ทำงานร่วมกับคนอื่นไม่มาก ต่อไปผมจะพาคุณทำงานด้วยกันให้มากขึ้น ฝึกประสานงานกันบ่อย ๆ ก็ไม่มีปัญหาแล้ว” อวี่เยี่ยนบอก
อันจิ่วตั้งใจแสดงท่าทีในห้องอัด ก็เพื่อรอฟังประโยคนี้ ตอนนี้เธอจึงยิ้มจนตาหยี “ขอบคุณค่ะครู หนูจะพยายามค่ะ”
อวี่เยี่ยนมองเธออยู่สองวินาที จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
“อืม ตั้งใจพยายามเข้าล่ะ” เขาพูด “พยายามเป็นลูกศิษย์คนโปรดให้ได้เร็ว ๆ นะ”
อันจิ่วเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างหลากหลายฉับพลัน
ทั้งเขิน ทั้งอึดอัด ทั้งทำตัวไม่ถูก…อวี่เยี่ยนไล่แยกแยะทีละอย่าง