อวี่เยี่ยนก้าวออกจากลิฟต์ กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วก็พบว่าหน้าประตูห้องฝั่งตรงข้ามมีพรมผืนหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
เขารู้อยู่แล้วว่ามีคนย้ายเข้ามาอยู่ฝั่งตรงข้าม วันนั้นเจอกันนอกลิฟต์ แต่ไม่ได้เงยหน้ามองให้ชัด น่าจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
เขาครุ่นคิดต่ออีกนิด อันจิ่วก็เคยบอกว่าเธออยู่คนเดียวในชุมชนแห่งนี้
ตอนเขาออกจากสตูดิโอ เธอยังไม่กลับ ตอนนี้คงถึงบ้านมานานแล้ว
อวี่เยี่ยนละสายตา หยิบกุญแจออกมา เพิ่งเปิดประตูได้ โทรศัพท์ในมือก็สว่างขึ้น
“เสี่ยวสวี่: [รูปภาพ] [รูปภาพ]”
“เสี่ยวสวี่: สรุปบทเรียนวันนี้!”
เขาเลิกคิ้ว ปิดประตูตามหลังแล้วกดเข้าไปดู
ในรูปเป็นบันทึกที่เขียนอย่างเป็นระเบียบ เขากวาดตามองคำสำคัญคร่าว ๆ นอกจากเรื่องที่ไปฟังหลี่หลานอัดเสียงในห้องอัดช่วงเช้าแล้ว ยังเขียนความรู้สึกจากการทำเสียงกลุ่มประกอบฉากช่วงบ่ายลงไปด้วย
“ได้รับแล้ว พี่นึกว่าบอกให้ส่งทุกเช้าวันจันทร์เสียอีก?”
อวี่เยี่ยนไม่ว่างพิมพ์ จึงส่งข้อความเสียงไปแทน
อันจิ่วกดเล่น เสียงทุ้มนุ่มนวลของอีกฝ่ายพลันแผ่คลอไปทั่วห้อง
ก็เขาพูดไว้ว่าส่งทุกเช้าวันจันทร์จริง ๆ แต่จะมีครูคนไหนไม่ชอบลูกศิษย์ที่ขยันหมั่นเพียรและใฝ่รู้บ้างล่ะ?
กฎเกณฑ์ย่อมหย่อนผ่อนได้เล็กน้อย ขอแค่ผลลัพธ์ทำให้อีกฝ่ายมีความสุข ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่งการบ้านหรือเกณฑ์อายุของคู่ครองที่หมายตาไว้ก็ตาม
เธอกระแอมเล็กน้อย แล้วกดปุ่มบันทึกเสียง น้ำเสียงสดใสร่าเริง
“หนูรู้ค่ะ”
“แต่วันนี้ได้เรียนรู้อะไรเยอะมาก กลัวว่าจะลืม เลยจดไว้ส่งให้คุณครูดูก่อนค่ะ”
“ยังไม่นับว่าเป็นการส่งการบ้านอย่างเป็นทางการนะคะ~”
อวี่เยี่ยนพิงกำแพงตรงโถงทางเข้า ไม่ได้เปิดไฟ ในห้องมีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์