หยุนซูมิได้ตอบคำถามของเซิ่นเจวี๋ย สายตานางจับจ้องไปที่เด็กสาวซึ่งถูกมัดตรึงอยู่
ครั้นแล้วก็กวาดตามองเซิ่นอวี้แวบหนึ่ง
เซิ่นอวี้เข้าใจความหมาย จึงก้าวไปยังกองฟืนกลางแท่นบูชา
ท่านผู้เฒ่าเสวียนเฮ่อถูกเหยียบจมอยู่กับพื้น ใบหน้าดำแดงก่ำดั่งตับหมู เมื่อเห็นดังนั้นก็แผดเสียงร้อง "ไม่ได้นะ! เครื่องสังเวยยังมิได้เผา โทสะของเทพตั๊กแตนยังมิสงบ หากพวกเจ้าบังอาจ..."
ยังมิทันขาดคำ ฝ่าเท้าของเซิ่นเจวี๋ยก็เพิ่มแรงกดอีกหลายส่วน ทำให้นางได้แต่เปล่งเสียงฮืดฮาดในลำคอ
เซิ่นอวี้เหยียบขึ้นไปบนกองฟืน ไม้สนและไม้จูนิเปอร์ใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงออดแอดแผ่วเบา
เด็กสาวเบิกตาโตมองเขา นางถูกผ้ารัดปากร้องอู้อี้ ร่างกายดิ้นรนถอยหลังสุดแรง ทว่ากลับถูกเชือกพันธนาการจนขยับเขยื้อนมิได้
ในดวงตานางมีทั้งความหวาดกลัวและความหวาดระแวง
เซิ่นอวี้ชักมีดสั้นจากบั้นเอว พลิกข้อมือแผ่วเบา ใบมีดเฉียดผ่านข้อมือเด็กสาวไป
เชือกขาดออกอย่างเงียบงัน
เมื่อเด็กสาวได้รับอิสรภาพ นางก็ทำสิ่งที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด
นางฉกมีดสั้นในมือเซิ่นอวี้ไป พลิกกายกระโจนเข้าหาจ้าวเชียนอย่างโซซัดโซเซ
จ้าวเชียนกำลังคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่กับพื้น ยังมิทันตอบสนอง สิ่งเย็นยะเยือกก็พาดอยู่บนลำคอแล้ว
เขาก้มหน้ามอง ใบมีดแนบอยู่กับลูกกระเดือก ประกายเย็นวาบ ทำให้เขาสะท้านไปทั้งร่าง
"พ่อข้าอยู่ไหน!"
เสียงของเด็กสาวแหบแห้งไม่เหมือนคน น้ำตาคลออยู่ที่ขอบตา ริมฝีปากสั่น มือก็สั่น
ใบมีดแนบอยู่บนคอจ้าวเชียนพร้อมจะกรีดลงได้ทุกเมื่อ
นางหวาดกลัว กลัวจวนเจียนขาดใจ