จักรพรรดิเฉียนย่อมไม่คิดว่าแผนที่นี้เฉียนเฉี่ยนเป็นผู้วาด
ต่อให้นางมีความสามารถเช่นนั้น การสำรวจทางน้ำและความลึกของแม่น้ำ หากมิได้ลงมือวัดด้วยตนเอง จะแม่นยำได้อย่างไร
เจ้าตัวเล็กของเขานิสัยอย่างไร เขารู้ดีเกินไป
เพียงไปเดินเล่นในสวนของจวนตนเอง ยังต้องมีขันทีและนางกำนัลคอยปรนนิบัติเป็นสิบคน
“เสด็จพ่อ มีแผนที่ทรงใช้ก็พอ พระองค์ตรัสถามมากไปทำไมเพคะ?”
เฉียนเฉี่ยนรู้ดีว่าพระบิดาของนางมิใช่คนระแวงแคลงใจ
เพียงแผนที่หนึ่งผืน ต่อให้ผู้วาดเป็นอัจฉริยะเลื่องชื่อ ก็มิอาจแย่งชิงบัลลังก์ไปได้
“เสี่ยวเฉียนเอ๋อร์...” จักรพรรดิเฉียนทอดพระเนตรนาง พลางถอนพระทัย “เจ้าทราบหรือไม่ เมื่ออุทกภัยบังเกิด ราษฎรนับหมื่นต้องพลัดพรากจากถิ่น เจ้าออกไปเดินตามท้องถนนยามนี้ เมื่อประตูเมืองเปิด ผู้ลี้ภัยที่หนีเข้ามาในเมืองหลวงมีมากเท่าใด”
“เราเป็นเจ้าแผ่นดิน เป็นเจ้าเหนือราษฎรทั้งปวง เจ้าเป็นธิดาฮ่องเต้ เกิดมามีเกียรติสูงส่ง เจ้ารู้หรือไม่ ว่าอำนาจที่อยู่เคียงข้างบัลลังก์มังกรนั้น แฝงไว้ซึ่งความรับผิดชอบที่หนักหนาเพียงใด”
“ผู้ที่มอบแผนที่แม่น้ำให้เจ้า มีจิตเมตตาต่อประชาราษฎร และมีปัญญาความสามารถที่จะช่วยเหลือผู้คนนับหมื่น หากเขาเป็นคนไร้ชื่อเสียง ก็คงเป็นความสูญเสียของราษฎรทั่วหล้า...”
สีหน้าเฉียนเฉี่ยนค่อยๆ แข็งทื่อ
ในห้วงความคิด ระบบที่ถูกยกยอจนพอใจส่งเสียงหึน้อยๆ ราวกับโอ้อวด
เฉียนเฉี่ยนขยับริมฝีปาก นางไม่รู้จะอธิบายต่อจักรพรรดิเฉียนอย่างไร
และเพิ่งตระหนักได้ว่า ภัยพิบัติเช่นอุทกภัยนั้น ไม่เคยเป็นเพียงเกมที่มนุษย์จะควบคุมได้
“เสด็จพ่อ... ผู้ที่มอบแผนที่แม่น้ำให้ลูก เป็นบัณฑิตที่ลูกพบพานนอกวัง เขาเป็นคนนอกราชการ เขาเล่าอะไรให้ลูกฟังมากมาย และทำให้ลูกรู้แจ้งเห็นจริง”