นี่ไม่ใช่ไม่รีบลงโทษเลยแม้แต่น้อย
ทว่ากลับรีบเร่งราวกับไฟกำลังเผาก้นบึ้ง!
ฮ่องเต้เฉียนมองออกถึงท่าทีของเฉียนเฉี่ยนที่ซ้ำเติมคนตกอับ กำจัดคนป่วยให้ถึงที่สุด เห็นได้ชัดว่าเป็นอาการของคนเล็กได้ดิบได้ดี
แต่พระองค์ก็เข้าใจดีเช่นกันว่าเฉียนเฉี่ยนไม่เคยเป็นคนที่กุเรื่องขึ้นมาลอย ๆ หรือหาเรื่องใครโดยไม่มีเหตุผล
หากนางไล่ต้อนใครคนหนึ่งจนมุม
ก็ต้องเป็นเพราะคนผู้นั้นไปหาเรื่องนางเข้า และไม่ใช่เพียงครั้งเดียว
หรือไม่ก็มีเหตุจำเป็นบางประการ ที่ทำให้นางจำใจต้องทำเช่นนั้น
แต่ด้วยความเข้าใจในตัวเฉียนเฉี่ยนของฮ่องเต้เฉียน อย่างแรกยังพอเป็นไปได้ ส่วนอย่างหลังนั้นไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลย
องค์รัชทายาทมิได้บริสุทธิ์ หากมือของเขาสะอาดจริง ก็คงไม่มีใครจับผิดเขาได้ถึงเพียงนี้
ดังนั้น สิ่งเดียวที่ฮ่องเต้เฉียนจำต้องตัดสินใจก็คือ... จะเข้าข้างเฉียนเฉี่ยน ผลักองค์รัชทายาทลงสู่ห้วงเหวที่ไม่อาจฟื้นคืนได้ หรือจะบีบให้เฉียนเฉี่ยนถอยออกมาหนึ่งก้าว เพื่อเปิดช่องให้องค์รัชทายาทได้หายใจหายคอบ้าง
"ใครอยู่ตรงนั้น รับพระราชโองการของข้า"
ฮ่องเต้เฉียนทรงตัดสินพระทัยได้อย่างรวดเร็ว พระองค์โบกพระหัตถ์โดยไม่ลังเล ตัดสินชะตากรรมของคนที่กำลังคารวะอยู่เบื้องล่าง
"องค์รัชทายาทละเลยหน้าที่ ไร้ซึ่งคุณธรรมอันดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จงย้ายไปประทับยังตำหนักกวนเต๋อ ห้ามเข้าร่วมราชกิจ ให้มหาอำมาตย์สามท่านคอยอบรมสั่งสอน หากองค์รัชทายาททรงกระทำความผิดอีก จงลงโทษเสมอกันกับความผิดที่ทรงกระทำ"
เจ้า-จิ่นหนานหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง หมดเรี่ยวแรงที่จะแก้ตัวใด ๆ อีกต่อไป
ครั้งนี้ แม้จะไม่มีการกักบริเวณอีก แต่การลงโทษครั้งนี้หนักหน่วงกว่าการปิดตำหนักสำนึกผิดเสียอีก
ห้ามเข้าร่วมราชกิจ ก็คือห้ามเขายุ่งเกี่ยวกับราชการแผ่นดิน