อาอวี้ถูกเฉียนเฉี่ยนถามขึ้นมาอย่างกะทันหันก็ยังมึนงง นางขยำชายเสื้อของตน "คน...คนนั้นล่ะ"
ใช่แล้ว คนอยู่ที่ไหน?
คิ้วของเฉียนเฉี่ยนกระตุกวูบหนึ่ง ในใจหมดความอดทนอย่างสิ้นเชิง
ที่นางยังคิดจะไว้หน้าให้หยางฉาน จึงได้ส่งอาอวี้ไปตามหาอาชู มิเช่นนั้นนางคงสั่งให้มู่หรงจิ้นไปจับตัวเขามาแล้ว
ทันใดนั้นก็มีเสียงแกร่ก ๆ ดังขึ้น เป็นเสียงลมต้องกระดิ่งเงิน คล้ายแต่ก็ไม่ทั้งหมดนัก ฟังดูคล้ายกับสิ่งของที่ทำด้วยเงินบาง ๆ กระทบกัน กังวานใสแผ่วเบา ลอดเข้าหู
"อาชู อาชู!" อาอวี้รีบเอ่ยปากยืนยัน ปัดความรับผิดชอบ "เห็นไหม ข้าบอกแล้วว่าเขามาแน่!"
เฉียนเฉี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังเสียงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างด้านข้าง เปิดมันออกมาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"..."
คนนอกหน้าต่างถูกจับได้คาหนังคาเขา
เขายืนอยู่บนกระเบื้องหลังคานอกหน้าต่าง นั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น กำลังลอบสวมหน้ากากอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
เขาเป็นเพียงชายหนุ่มรูปงามที่มีรูปร่างแบบวัยรุ่น ดวงตากลมโต ผิวขาว หน้าตาคล้ายกับอาฉานอยู่บ้าง คิ้วตาดูบางเบาจืดชืด เรียบนิ่งจนดูเย็นชา ริมฝีปากสีแดงสดเพียงสิ่งเดียวที่โดดเด่น
เขาดูเหมือนไม่คิดว่าเฉียนเฉี่ยนจะรู้ตำแหน่งของเขาได้ เขากระพริบตาอย่างประหม่าประแป้ง รูปร่างผอมบาง แต่ที่ข้างแก้มยังมีเนื้อเด็ก ๆ ที่ยังไม่โตเต็มที่ ตัดกับหน้ากากปีศาจสีดำคล้ำหน้าเขี้ยวยาวที่ถืออยู่ในมือ เกิดความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
เขากับอาฉานต่างมีใบหน้าที่ทำให้คนดูแล้วคลายโกรธได้ ราวกับแค่มองก็ทำให้ใจสงบลงได้ไม่น้อย