ใต้ร้านอี๋หง เฉียนเฉี่ยนถือมีดเงยหน้าขึ้น ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าคนข้างล่างหรือคนบนหอ ต่างก็แยกไม่ออกว่าสบตากันจริงหรือไม่
“อ๊า——!”
องค์หญิงใหญ่แห่งจวนกงซู่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ตกใจจนกรีดร้องสุดเสียง
นางใช้มือปิดปากแดงสด ใบหน้าแต่งแต้มงดงาม กลับซีดขาวสิ้นดี นางยันราวระเบียงไว้ หลังกรีดร้องก็อาเจียนออกมาไม่หยุด
“องค์หญิงใหญ่...” ชายหนุ่มวัยเยาว์หลายคนทนไม่ไหว ต่างพากันหวาดกลัว สายตามองไปยังองค์หญิงคังหนิง
แต่จ้าวอิ่งเอ๋อร์เองก็ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน
แววตานางเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่บนใบหน้ากลับแสดงความกลัวหรือความอ่อนแอไม่ได้ จำต้องแสร้งสงบนิ่ง กดข่มความรู้สึกทั้งหมดที่จะทำให้ดูอ่อนแอ
แต่ด้วยอารมณ์อันสับสนปั่นป่วน สีหน้านางจึงดูบิดเบี้ยวและน่าเกลียดยิ่งนัก
“นาง นางฆ่าทายาทสกุลหงหลิน... ตายแล้ว มีคนตายแล้ว!” ชายหนุ่มคนหนึ่งตกใจจนทรุดลงนอนกับพื้น กางเกงเปียกชื้นเป็นวงกว้างทันที
“นางจะฆ่าข้า นางจะฆ่าพวกเรา! ข้าเพิ่งกล่าวไปเอง ว่าห้ามปฏิบัติต่อเผยหมิงเช่นนั้น...”
องค์หญิงคังหนิงกัดฟันขัดขึ้น: “เงียบไป! เราเป็นองค์หญิง พวกเจ้าก็เป็นเชื้อพระวงศ์ เหตุใดจึงขี้ขลาดเช่นนี้! นางฆ่าหงหลิน ซึ่งเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดตระกูลจ้าว!”
“บิดาของหงหลินก็เป็นพระปิตุลาของเราและเจาหมิง การที่นางทำเช่นนี้ ฝ่าบาทจักต้องลงโทษนางแน่นอน!”
ฝ่าบาท จะทรงลงโทษองค์หญิงเจาหมิงอย่างหนักจริงหรือ?
วันนี้ เพียงแค่หงหลินตายเท่านั้น จะจบลงได้จริงหรือ?