"บ้าคลั่งไปแล้ว หรือนางบ้าคลั่งไปแล้วจริงๆ..."
คังหนิงทรงตั้งพระองค์ไม่ติด ทรงถอยหลังล้มลง แต่โชคดีที่ข้ารับใช้ประคองพระองค์ไว้ได้ทัน
นางตกพระทัยอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็พุ่งเข้าไปทางราวระเบียง พระวรกายครึ่งหนึ่งยื่นออกไปในสายฝน ตะโกนถามเฉียนเฉี่ยนเสียงดัง
"เจาหมิง! เจ้าบ้าคลั่งไปแล้วหรือไร ชนชั้นสูงเหล่านี้ล้วนเป็นญาติพระวงศ์ เจ้าฆ่าทายาทสกุลหงหลิน อาอ๋องจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ แน่!"
ไม่รู้ว่านางได้ยินหรือไม่ ได้ยินชัดหรือไม่
คังหนิงเห็นเฉียนเฉี่ยนในสายฝนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แขนและดาบยาวแทบเป็นเส้นตรงที่คมกริบ
เฉียนเฉี่ยนจ้องไปที่ร่างที่ตะโกนเสียงแหลมนั้น
"จ้าวอิ่งเอ๋อร์! รอข้าไปเอาชีวิตเจ้า!"
คังหนิงหดพระเนตรทันที ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว นางและองค์หญิงใหญ่พยุงกันและกัน กอดกันไว้
"องค์หญิง นางจะทำจริงๆ หรือไม่..." องค์หญิงใหญ่น้ำตาไหลราวกับฝนที่ตกอยู่ภายนอก ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง
"จะไม่เป็นเช่นนั้น!" คังหนิงเถียงเสียงเขียว
"จ้าวเฉียนเอ๋อร์นางจะไม่ทำ ข้าเป็นองค์หญิง เป็นพระเชษฐภคินีของนาง นางไม่กล้าฆ่าข้า ไม่มีวันกล้าฆ่าข้าแน่นอน!"
เฉียนเฉี่ยนไม่เคยคิดหน้าคิดหลัง
ทำแล้วก็ต้องทำจนสุดทาง ฆ่าหนึ่งก็คือฆ่า ฆ่าสองก็ถือว่าได้กำไร
นางถือดาบกำลังจะเข้าไปในประตู จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังทะลุผ่านม่านฝนมาจากด้านหลัง
"องค์หญิง—!"
เป็นเสียงของเว่ยเซ่า ใช่เขาแน่นอน
เฉียนเฉี่ยนหันข้างเห็นเขาพิงอยู่กับทหารของจวนองค์หญิงเจาหมิง ตัวเปียกโชก เรียกนางเพียงคำเดียวก็ก้มหน้าหอบหายใจหนักๆ
ไม่มีใครตั้งใจขวางเขา เขาวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว คงได้ยินเรื่องของเผยหมิง คาดเดาได้ว่าเฉียนเฉี่ยนจะจัดการอย่างไร จึงรีบมาห้ามปราม