องค์รัชทายาท
ในห้องโถงมิได้มีเพียงเจ้า-จิ่นหนานเท่านั้น
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมไม่ทันได้สนใจสิ่งใด พอเห็นหน้าเข้าก็ทรุดตัวลงคุกเข่าทันที
“ฝ่าบาท ฝ่าบาทโปรดช่วยชีวิตด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
เจ้า-จิ่นหนานเห็นท่าทางของเขาเช่นนั้น แม้ในใจจะพอเดาได้อยู่บ้าง แต่ก็ยังถามออกไปอีกประโยคหนึ่ง: “ท่านอู๋ นี่มันเรื่องอะไรกัน? รีบลุกขึ้นมาก่อนเถิด!”
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมไม่กล้าเงยหน้าขึ้น มีแต่คร่ำครวญพร้อมกับโขกศีรษะลงไปว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมเพิ่งได้รับข่าวว่า องค์หญิงเจาหมิงเปลี่ยนไปจากเดิม ฉีกบัญชีรายชื่อผู้เข้าสอบขั้นต้นของสนามสอบฤดูใบไม้ผลิทิ้งเสีย และยังประกาศว่าจะสอบสวนให้ถึงที่สุด บัดนี้ได้จับตัวคนของกระทรวงพิธีการไปสอบปากคำแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“กระหม่อมหวาดกลัวว่า รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพิธีการมิใช่คนของเรา หากทนรับการซักไซ้ขององค์หญิงเจาหมิงไม่ไหว แล้วสารภาพออกมาว่ากระหม่อม กระหม่อมก็... คงจะหายนะถึงแก่ตัวพ่ะย่ะค่ะ!”
เจ้า-จิ่นหนานเหลือบมองเขาอย่างดูแคลนเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บใจที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน “ข้าเคยเตือนเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ว่าการสอบฤดูใบไม้ผลิครานี้อย่าได้เร่งรีบนัก จงรอจนถึงที่สุดค่อยว่ากัน บัญชีรายชื่อก็อยู่ที่นั่น ป้ายประกาศผลก็อยู่ที่นั่น หรือว่ามันจะหนีหายไปได้เล่า?”
บัดนี้จะพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์แล้ว รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมมีแต่ความเสียใจเต็มอก
“ฝ่าบาท กระหม่อมรักหลานชายคนนี้เป็นที่สุด อีกทั้งเขาก็ไม่มีหวังจะสอบผ่าน กระหม่อมถูกเร่งเร้าจนจนปัญญา ครุ่นคิดว่า... องค์หญิงเจาหมิงก็มีนิสัยเอาแต่ใจเช่นนี้มาโดยตลอด ถูกฝ่าบาทเรียกตัวเข้าไป...”
เจ้า-จิ่นหนานทนไม่ไหว จึงขัดขึ้นกลางคัน: “เจ้าปิดบังข้าแล้วไปติดต่อซื้อขายกับขุนนางอื่น! บัดนี้เกิดเรื่องขึ้นแล้วถึงได้คิดจะให้ข้าช่วยเจ้า? จ้าวเฉียนเอ๋อร์จะเอาแต่ใจก็จริง แต่หล่อนก็ไม่ได้โง่!”