รุ่งเช้า ณ นอกจวนองค์หญิงเจาหมิง
เฉียนเฉี่ยนสั่งคนจัดตั้งโรงแจกข้าวต้ม เพื่อแจกจ่ายให้แก่ราษฎรที่หนีภัยเข้ามาในเมืองหลวงเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า
ไม่ว่าจะด้วยใจจริงหรือเพียงเสแสร้ง ขอเพียงได้ลงมือทำก็เป็นอันใช้ได้
และเพราะราษฎรในเมืองหลวงมีมากขึ้น โอกาสที่เฉียนเฉี่ยนจะเสด็จออกนอกจวนจึงยากเย็นกว่าแต่ก่อนเป็นอันมาก
รถม้าเคลื่อนไปได้เพียงน้อยนิด เพราะท้องถนนแทบไม่มีพ่อค้าแม่ค้า กระท่อมมุงจากที่สร้างไว้ข้างทางก็ไม่อาจรองรับผู้ประสบภัยได้หมด ด้วยเหตุนี้ ผู้ที่ล้มลงกลางทางและผู้ที่เดินโซเซอย่างอ่อนแรงจึงมีมากมายเหลือเกิน
อุทกภัยครั้งนี้นับว่าร้ายแรงยิ่งกว่าครั้งก่อน ๆ มาก น้ำท่วมสิบสองเมืองติดต่อกัน นับเป็นมหาอุทกภัยที่แทบไม่เคยพบเห็นในรอบหลายสิบปี
ไม่น่าแปลกเลยที่แม้แต่เมืองหลวงที่ต้องใช้เอกสารประจำตัวและภูมิลำเนาในการเข้าออก ยังต้องเปิดประตูเมืองกว้างเพื่อรองรับผู้ประสบภัย
เฉียนเฉี่ยนไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน
หรืออีกนัยหนึ่ง นางเติบโตมาโดยไม่เคยพบเห็นอุทกภัยหรือภัยพิบัติใด ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงราษฎรยากจนที่อยู่ชั้นล่างสุดของสังคม
เช่นเดียวกัน สามัญชนเหล่านั้น ชาตินี้ก็ไม่เคยพบเห็นผู้มีชาติกำเนิดสูงศักดิ์ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงองค์หญิง
ดังนั้น เมื่อเฉียนเฉี่ยนเดินอยู่บนท้องถนน จึงโดดเด่นสะดุดตายิ่งนัก
ใครก็มองออกว่านางร่ำรวยเพียงใด เสื้อคลุมแขนกว้างตัวยาวนั้นต้องมีผู้รับผิดชอบซักและตัดเย็บโดยเฉพาะ เกล้าผมอันวิจิตรนั้นต้องมีคนรับใช้สามสี่คนคอยปรนนิบัติตั้งแต่เช้าตรู่ จึงจะเกล้าเสร็จอย่างเรียบร้อย
มีเพียงผู้ที่ไม่เคยอดอยากเท่านั้น จึงจะสามารถเดินอยู่บนถนนท่ามกลางภัยพิบัติได้อย่างสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณผ่องใสราวกับแก้วมุก