เฉียนเฉี่ยนตามเสด็จจักรพรรดิเฉียนเข้าไปในกระโจม ไร้ซึ่งเจตนาจะวิงวอนขอความเป็นธรรมให้เหล่าขุนนาง
แม้ในใจจะรู้ว่าพวกเขาส่วนใหญ่บริสุทธิ์ บางทีมือสังหารอาจมิใช่คนนอกก็เป็นได้
แต่บนเขาหว้าฮัวเกิดมือสังหารขึ้น มิใช่วิถีเล็กๆ ที่มองข้ามได้
หากมิลงโทษมิประหาร เกียรติแห่งฮ่องเต้จะสถิตอยู่ที่ใด ความสูงศักดิ์และหน้าแผ่นดินของราชวงศ์ย่อมมลายสูญสิ้น
ดังนั้นจำต้องประหารคน และต้องตามหามือสังหาร
เฉียนเฉี่ยนก้าวเข้ากระโจม ก็เอ่ยความเห็นของตนแก่จักรพรรดิเฉียนอย่างตรงไปตรงมา “เสด็จพ่อ ลูกคิดว่ามือสังหารผู้นั้นมิได้มาจากภายนอก หากแต่เฝ้าซุ่มอยู่กลางลานล่าสัตว์ตั้งแต่แรก”
จักรพรรดิเฉียนหันมองนาง ถอนพระหายใจพลางประทับนั่ง “เจ้าสรุปได้เช่นไร จากลูกธนูในมือเจ้ารั้นหรือ”
เฉียนเฉี่ยนกำลูกธนูไว้แล้วส่ายหน้า มิได้หมายจะโต้แย้ง “แม้มือสังหารจะใช้ลูกธนู เพื่อให้ลูกคิดว่าเขามิใช่คนในลานล่า”
“แต่ลูกยังสรุปได้จากข้อน่าสงสัยสามประการว่า มือสังหารคือคนในลานล่าแน่นอน”
จักรพรรดิเฉียนทรงยื่นพระหัตถ์รับชาที่ขันทีจูส่งให้ ทรงเอ่ยปากเหมือนไม่ใส่พระทัย “สามประการใด”
เฉียนเฉี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่ “ประการแรก ลานล่าถูกปิดล้อมเป็นชั้นๆ สามด้านเป็นหน้าผา มีทางขึ้นเขาเพียงเส้นเดียว และมีทหารองครักษ์คุมเข้ม มือสังหารผู้นั้นมีปีกบินร่อนลงมาจากฟ้าหรือกระนั้น”
“ประการที่สอง ใช้ลูกธนูจากสัตว์ป่ามาสังหารลูก วิธีนี้เผยจุดอ่อนได้ง่าย ลูกไม่เชื่อว่าเขาจะคิดไม่ถึง ดังนั้นเขาย่อมไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเขาคือใคร แต่ก็ไม่แยแสว่าลูกจะสงสัยว่าเขาเป็นคนในลานล่าด้วย”
“ประการที่สาม...” เฉียนเฉี่ยนเว้นจังหวะ “เสด็จพ่อ ลูกต้องกล่าวคำมิอาจทวนกระแสได้”
เฉียนเฉี่ยนมองจักรพรรดิเฉียนเลิกคิ้ว