เฉียนเฉี่ยนมิได้โง่เขลา กลับฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก
การอวดดีบ้าบิ่นของนางเป็นเรื่องจริง การไม่เกรงกลัวสิ่งใดก็เป็นเรื่องจริง แต่ความเฉียบแหลมทางการเมืองของนาง แม้กระทั่งความไวต่อสรรพสิ่งรอบตัว ก็เป็นเรื่องจริงไม่แพ้กัน
ระบบถูกนางถามจนเงียบงันไปนาน ใบไม้ในป่าพลิ้วไหวเสียดสีกัน เฉียนเฉี่ยนรอคอยเรื่อยไป จนกระทั่งเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
[เพราะว่าผิดพลาด]
เฉียนเฉี่ยนยืนอยู่ตามลำพังในกลางป่าลึกยามบ่าย ที่แห่งนี้แสงตะวันส่องไม่ถึง ฉะนั้นจึงดูมืดครึ้มและน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก
“อะไรผิดพลาด?”
[เป้าหมายที่สังเกตการณ์ ผิดพลาด]
[แต่เดิมข้าต้องการสังเกตการณ์ไป๋เชียนเชียน หญิงข้ามมิติที่เมื่อนางข้ามมาสู่โลกนี้ ภารกิจคือการอยู่ข้างกายตัวเอกตัวจริง ใช้สติปัญญาและความสามารถแบบคนยุคใหม่ของนาง ช่วยเหลือตัวเอกคนนั้นให้กลายเป็นจ้าวยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ครองยุคสมัย]
[แต่ข้ากลับเกิดความผิดพลาด ไม่เพียงแต่หลงทางกับไป๋เชียนเชียน ยังจำต้องผูกพันกับเจ้าโดยไม่เต็มใจ และจำต้องเปลี่ยนเป้าหมายเริ่มต้นของภารกิจอีกด้วย]
เฉียนเฉี่ยนฟังไปพลางก็ลูบไล้ลูกธนูในมือไปพลาง “เช่นนั้นภารกิจของเจ้า ก็เหมือนกันงั้นหรือ?”
“เจ้าคงมองออกแล้วว่าข้าไม่ใช่คนที่ยอมจำนนต่อชะตากรรม ดังนั้นจึงฉวยโอกาสบอกวิธีรับมือกับตัวเอกให้ข้า แต่ก็ไม่เชื่อว่าข้าจะสามารถยึดตำแหน่งตัวเอกมาแทนได้จริง ๆ”
“จุดประสงค์ก็เพียงเพื่อให้ข้ากลับไปยังเมืองหลวง เพื่อใช้สายตาของข้า เปลี่ยนวิธีการเฝ้าดูกู้จุ่น ใช่หรือไม่?”
ระบบนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว: [ใช่]
เดิมทีระบบคิดว่าเมื่อเฉียนเฉี่ยนผ่านเหตุการณ์ถูกลอบสังหาร และได้รู้ความจริงเหล่านี้แล้ว นางจะต้องอาละวาด โกรธจนไฟลุกโชน คิดจะทำลายล้างกันให้สิ้นซาก หรือไม่ก็ตะโกนเรียกร้องให้โบยมันจนตาย
แต่ใครจะคาดคิด เฉียนเฉี่ยนไม่เพียงแต่ไม่โกรธ กลับเงยหน้าขึ้นแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ